Hor daude Yuck, hiri handi bateko kafe alternatibo batean zuzenean jotzen. Lurrera begira, oinei begira, balantzaka beraien instrumentuak astintzen dituzten bitartean. Publikoan My Bloody Vallentine eta Pixies-en kamixetak ikusten dira, besteen artean. Porro bat pizten du ikusle horietako batek, ketan galtzeko asmotan edo, begiak itxita ditu besteak eta badago lehen lerroan dantzan dabilen neska bat ere. Taldekoak tipo introspektiboak dira, ahotsa xuabe batez kantatzen dizutenak, melodia goxoak maite dituztenak beste ezerren gainetik eta aldi berean, distortsioarekin, zaratarekin jokatuz zuzenekoetan abestiak luzatzen dituztenak, gitarrek entzulegoa irensten duten arte. Hit-ak bata bestearen atzetik datoz: Suicide Policeman, Suck, Georgia, bakoitza aurrekoa baina hobea, Rubber amaigabearekin bukatzen duten arte. Nire ondokoak dio ea noizbait aurkituko duen betiko galderaren erantzuna: “deprimituta nagoelako entzuten dut pop musika ala pop musikak deprimitzen nau?”. Batzuetan depresio faltsu hauek baina gauza hoberik ez dagoela erantzuten diot nik.
Hau guztia ez da gertatu, ezta gertatuko ere, edo bai, baina diska hau entzuten dudan bakoitzean nere gela deskribatutako aretoan bilakatzen da. Beraz, existitzen ez den eta inon aurki ez daitekeen areto horretan elkar gaitezke nahi izanez gero, lehen pausoa diskoa deskargatzea izan daiteke. Edo ez.
June of 44 90. hamarkadako talde handi ezkutu horietako bat da. Bizitza labur bezain oparoa izan zuten, 5 urtetan 5 diska, bakoitzean genero desberdinen nahasketa bikain batean sakonduz. Izan ere, berez agian inkonpatible diruditen etiketak esleitzen zaizkie tipo hauei, arrazoi guztiz gainera: post-rock dira zinez, gaur egun etiketa horren pean dauden hainbat talde baina gehiagok merezi baitute horrela sailkatzea, eskema aurrezeaztuak jarraitu ordez, rock-ari beste buelta bat ematen baitzioten. Math-rock ere ba omen dira, nolabait deskribatzekotan, etiketa hori erabiltzen baita beraien erritmo konplexu eta aldakorrak definitzeko. Azkenik, post-hardcore ere badira, noski, eta baita indie ere, nola ez, azken finean, ez dago bi etiketa horiek baina “kajon de-sastre” handiagorik.
Horrela ba, diska honetan denetik aurki dezakegu, bibolinak, gitarra zorrotzak, erritmo aldaketak, jazz-a, abesti guztiz anbientalak eta baita hardcore-aren amorrua baitan dutenak ere. Hori guztia dakar diska honek maisuki exekutatua monstruo hauen eskutik, izan ere, hortik zehar irakurri dudan moduan: kurba ederreko eskulturak ingeniari baten teknikaz eraikiko balituzte bezala jokatzen baitzuten hauek beraien instrumentuekin.
Inoiz entzun dudan talderik eleganteenetako bat, inongo dudarik gabe.
Badaude ezereza islatzen saiatzen diren pelikulak. Gertakizun handien ordez, protagonista bazkaltzen, periodikoa erosten eta emaztearekin hitz egiten erakusten dizutenak. Bilera garrantzitsu batera joateko nola prestatzen den detaile guztiekin ikus dezakezu: nola bizarra mozten duen, alkandora gorria jarri eta ondoko auzora nola doan autobusa hartzera. Baina gero ez dizute bilera erakusten, ez da garrantzitsua. Nahita, horrelako ezohiko gertaerak alboratzen dituzte horrelako pelikulek, bidea baita gakoa eta ez helmuga.
Earth-ekin antzeko zerbait gertatzen da. Ez da in-crescendoa inoiz iristen, eta noski, ez da inoiz abeslaririk agertuko ezer transzendentalik esatera. 8 minutu inguruko abestiak dira, inondik eta inora ez doazen soinu pasarteak agian, country-folk musikan oin bat izanda experimentazioan oinarritzen direnak. Lehoi harrapakariaren bizitzan beharrean, bere hezurretan erleek eratutako milaka detaile, soinu eta sentsazio eskaintzen dizkigu lan honek. Joan etorri errepikakorrak, aldaketa txikiko estruktura minimalistak behin eta berriz, gauza asko ezerezerako. Bai, onartzen dut horixe besterik ez dela honakoa, baina ez esan niri ez dela gustura egoten aire bero eta heze honen azpian.
Oharra: akzioa nahi dutenek jo dezatela beste nonbait.
Gaurkoan ez dakartzuet ezer berririk. Distortsioa, melodia, experimentazio pixka bat, musika/letra emozionalak… iada askotan erabili ditudan etiketez deskribatzen den musika da azken finean. Esan bezala, ezer berririk ez. Bueno, bai, Experience talde berria da blog honetan baina eskaintzen dutena hemengo beste diska askok ere eskaintzen du, inoiz ez dut esan tipo inprebisiblea naizenik. Orduan zergatik sakatu hemen beheko esteka? Ba horrelako zarata pilulak noizean behin behar direlako, eta medikamendu onenek ere efektua galtzen dutelako denboraren poderioz. Tristea bezain egiazkoa.
Aspaldian ez nintzela hemendik pasatzen baina sinets iezadazue honakoa ez dela ixiltasuna eteteko edonolako diska bat. Frantziar hauek iada disolbaturik dauden arren, musika paregabea eskeintzen zuten, ez da jazz-a baina beraiek dioten bezala, hau agian pour ceux qui aiment le jazz da, doinu ezagunenak arrotz sortatzen zaizkienentzat.
Txoko honen bisitariren bati gustatuko zaiolakoan, hurrengorarte.
Te acuerdas de cuando éramos estudiantes?
Quiero decir inscritos
Por la seguridad social y las tarifas reducidas
De nuestros 30 metros cuadrados
Por 1.420 francos [35.500 pesetas]
Como prima, el papel pintado despegándose
De esas noches interminables
Espaguetis para diez
Manchas de vino sobre el canapé
Voy pasando los ceniceros
¿Te acuerdas de la distribución de propaganda
A la entrada del parking?
Ofertas en radios para coches
De esos golfos que arrancaban BMW
Sin tener las llaves
Luego, un signo con la mano:
¡Suelto!
Qué tonto se es a los veinte años
Está claro
Pero qué placer nos daba
¿Te acuerdas?
Siempre llevando la contraria
Nosotros dos contra el mundo entero
Lo que me reafirma
En que todavía somos capaces de hacer lo mismo
Hoy, ahora
Está claro
También nos hemos llevado bofetadas gordas
De las que quitan la moral y dejan marcas
De ésas que dañan las convicciones
Está claro
No nos han mimado
Mira lo que nos han dejado
Viejos restos de ideologías
Que todos hemos visto plantar
De entrada
Estábamos vacunados contra la esperanza ingenua
El optimismo hueco
Los mañanas mejores
Los días felices
No nos hemos abandonado por ahora
Todavía seguimos siendo intransigentes
Con bastantes cosas
Soñábamos con el peligro permanente
Con tomar riesgos de manera perpetua
Y cuando llega el miedo a la rutina
Las costumbres
El hastío a lo cotidiano
Quiero decirte: Mira, estamos vivos
Me da la impresión que eso basta
Para hacer de nosotros debutantes
Hay tantas cosas que aún no hemos visto
Tantas cosas que aún no hemos logrado
Juntos o por separado
Juntos
Hoy, ahora.
Dinosaur Jr taldeko Lou Barlow baxulariak bere talde nagusia utzi zuenean eratu zuen taldea da Sebadoh eta baita oporraldi hauetan gehien entzun dudan taldeetako bat ere. Indie/rock/lo-fi omen da egiten dutena, baina errazago deskribatzen saiatuko naiz: rock talde bat da ezbairik gabe, melodia ezer baina gehiago maite duena eta baita melankoliko jartzea ere batzuetan, zergatik ez. Baina, azken finean, gitarrek gidatutako abestiak egiten dira maisuak tipo hauek zerbait izatekotan.
Are errazago ere jar diezazueket agian: udararako diska perfektu horietako bat da honakoa.
Ez, ez dut azala gehiegi haunditu, horren pixelatua da irudia berez. Nueva Vulcano-koei horrelako gauzak gustatzen zaizkie, zer egingo diogu ba. Beraien letra bitxi eta melodiaz beteriko abestien atzean ez dakit zerbait ezkutatzen ote den ala dena pieza inkonexoen batuketa besterik ez den. Agian, beraiek dioten bezala, koloretako arraiengan berriz sinestea besterik ez baitzaigu gelditzen zerbaiti zentzua aurkitzekotan.
Estatu osoan aurki dezakegun talde eleganteenetako bat da honakoa, ez baduzue sinesten entzun beheko abestia eta irakurri letra. Hori ez bada klasea, esango didazue
Blog musikal bat izateak ez du zentzu gehiegirik ez baduzu zeure talde gustokoenei buruz idazten, horregatik, banekien aspaldian Radiohead-i buruz idazten bukatuko nuela. Post hau orain dela urte bete idatz nezakeen, edo orain dela bi urte, baita hiru ere. Baina ez, talde honek merezi duen testua idazteko gai izateari itxarotea erabaki nuen. Oraindik ez naiz gai baina hemen doa “Jon, zein da zeure talde gustokoena?” galdetzen didatenean aipatzen dudan talde horri eskaini nahi diodan tributo xumea
Radiohead-i buruz hitz egitea ez da erraza, ordea. Zer da benetan aipatu beharrekoa? Nola musikaren mundua irauli eta aldizkari guztietako azaletan agertzea lortu zituzten? Alajendea ezagutzea gauza erraza delaikasi zutela esperientzia horren ondorioz? Beraien bideoklipak ere aipa nitzake eta Michel Gondry eta antzeko zuzendariak ere bide batez, edota Stanley Donwood-en azalak. Eta, behin hasita, artea bezalako hitzak erabili rock talde bati buruz hitz egiterakoan. Edota Radiohead eta integritatea analizatu, nola diskak webean eskegi, multinazional batean egon eta Hugo Chavez-i buruzko dokumentalak gomendatu aldi berean. Egia esan interesgarria litzateke, baita ere, aipatzea talde bat bere itzalak nola ia irentsi dezakeen, beraien abestirik arrakastatsuena zuzenekoetan inoiz ez jotzera iristeraino.
Baina ez, taldearen diskografia osoa jarriko dizuet hemen besterik gabe. Beste guztia segidan etorriko da beraien musikan barneratzea erabakitzen duenarentzat eta hori bakoitzari utziko diot, nere asmoak umilagoak baitira.
Beraien diskarik txarrena. Bale, taldea saltzen ez naiz oso ondo hasi baina errealitate bat da, beti egon behar da txarrena den diska bat ezta? Hemen daude Creep, You edo Anyone Can Play Guitar esaterako, hemen dago Radiohead-en alderdi normalena, rock alternatiboa jorratzen duen talde ingelesarena. Bueno ez, egia esan, rock talde ingelesen artean ere disko hau gomendagarria da beraz ez da “erraz entzun daitekeen beste diska bat” bakarrik. Hasiera besterik ez, ondotik etorri denaren alboan txikia geratu den diska, lan gomendagarri eta ona hala eta guztiz ere.
Rock diska bikaina, biribila eta perfektua bere estiloan. Abesti guztiak dira ederrak, zer nahi duzue esatea, niri zaila egiten zait rock alternatiboan diska hoberik imajinatzea, baina bueno, agian mojabragasegia naiz. Abesti zuzenak eta baita intimistak ere, talde gutxik baitute hauen sensibilitatea. Fake Plastic Trees, High and Dry edo Black Star bezalako abestiak ez dituzte berriro egin ezta egingo ere (ondo deritzot), denborarekin hartzen joan ziren konplexutasuna oraindik ez da hain nabaria eta agian sinpletasun erlatibo horrek egiten du diska hau handia.
Serio jar gaitezen, askorentzat istoriako diskarik onenetako batetaz ari bainaiz hizketan, sartu Rateyourmusic-en esaterako. Nik diska honekin hasi nuen ibilbidea eta oraindik gauzak deskubritzen ditut, agian Paranoid Android izango da bizitzan gehien entzun dudan abestietako bat. Rock-a beste konplexutasun batetara eraman zuten, aurreko diskak abesti bilduma bat dira azken finean eta honek gehiago zaintzen dun diskaren osotasun hori. Niretzat ez da entzun dudan diskarik onena baina bai mundu guztiari gomendatu beharreko horietakoa.
Please could you stop the noise, I’m trying to get some rest From all the unborn chicken voices in my head
… eta Thom Yorkek ordenagailuak deskubritu zituen. Errotik aldatu zuten estiloa ingelesek diska onetan eta halere arrakasta mantendu. Wikipediak dioen bezala “Kid A está considerado uno de los álbumes de música popular más desafiantes jamás grabados en tener éxito comercial”. Elektronikoagoa eta esperimentalagoa, minimalista bai musika eta baita letretan ere. Dena aldatu nahi zuten, musikaren munduaren gorenean egoteak ia barrutik hil zituzten eta zerbait berriaren beharra ikusten zuten, kitarrekin jolastu beharrean elektronikaren soinuek entzulearengan izan ditzakeen efektuekin jolasten hasi ziren, musikan sentsazioekin jokatzea funtsezkoa dela ikasi zuten eta irakatsi ziguten.
Beraien argitarapenik jazzeroena agian zeozer esatearren, influentzia desberdin asko nahasten baitituzte diska honetan maisutasunez. Kid A-ren grabaketa prozesu berean sortu zen arren agian ez da hain etereoa eta gitarrak ere pisu gehiago dutela esan genezake. Batzuetan listoia altuegi jarri izana putada bat da talde batentzat eta agian Radioheadi hori gertatu zitzaion diska honekin, Kid A-k eklipsatu baitzuen diska biribil hau.
I used to think I used to think There is no future left at all I used to think
Nere diskorik gustokoenak egunaren arabera aldatzen dira baina media bat eginez gero hau lehen postuan agertuko litzateke. Nere ustez Radiohead-en soinuaren gailurra, nahiz eta ez garen asko hori pentsatzen dugunak. Baina bueno, musikak asko du subjetibotik eta zer egingo diogu ba, nik 2+2=5 abestian kitarrak anplira nola konektatzen diren entzuten dudan momentutik azken segunduraino gozatzen dut beste diska oso gutxirekin egiten dudan moduan.
Hail to the Thief pause botoia sakatzea da, Wolf at the Door abestia amaitzearekin batera berriz play-ri emateko.
I’ll stay home forever Where two and two always makes five
Diska honekin aspaldian ez bezala “rockeatzen” hasi ziren berriz eta berriro ere argi utzi ziguten zergatik diren hain handiak: ABESTIAK egiten onenak direlako. Halere, eta lehen aldiz bere diskografian, nere ustez bi abesti “montonero” egin zituzten, iPod-ean beti pasatzen dituzun horietakoak, barkaezina Radiohead bezalako talde batentzat. Diskazo bat halere
Aurten atera berri da beraien azken diska. Ez naiz rodeoekin ibiliko, gehiago eska diezaiekegu gaina halere disko bikaina da, ederra. Beraien argitarapenik elektronikoena, jakina da Thom Yorkek aspaldian elektronika eta musika klasikoa besterik ez dituela entzuten, eta askoren ustetan diska hau Radiohead-ena baino beraien abeslariaren bakarkako diska bat da, Standstill-en azkenarekin geratu zen antzera. Oso gustora entzuten da baina laburra da eta Radiohead-ez hitz egiten ari gara eta itzala iada handiegia dute beraien lanak justiziaz baloratu ahal izateko. Halere, ni diska oso ona dela defendatzen dutenetakoa naiz
There´s an empty place inside my heart
BONUS TRACK:
Amanda Palmer performs the popular hits of Radiohead on her magical ukelele
Ba hori, sarrerari falta zitzaion toke bizarroa, Radiohead-en greatest hits antzeko bat ukelele baten laguntzaz jota. Broma bat dirudien arren nahiko ondo dago eta taldearen zale frikientzat kuriosidade polita izateaz gain, gaurko sarrera honi amaiera emateko ginda dotorea ere bada.
Besterik gabe, hurrengoan txapa txikiagoa sartuko dudala zin dagizuet.
Swans-ez hitz egiterakoan generoak aipatzea ez da beharrezkoa, ez zaizkigu inporta hirugarren abestiko leloa eta ez naiz hasiko noizbait, diskan zehar, xilofono bat ere entzuten dela aipatzen. My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky bezalako diska baten aurrean gaudenean horrek guztiak berdin du eta ez dut denborarik hortan galduko. Kuestioa lan honek guztiz irensten zaituela da, zulo beltz baten modura. Baina horretarako ez ditu sekulako riff astunak erabiltzen, ezta soinu estridenteak ere, baina ez die inolaz ere horrelakoei muzin egiten. Osotasun bat bezala hartu beharreko lana den arren abesti biribilak dauzka, bakarka lasai asko funzionatzen dutenak eta hori guztia beste talde konkreturik gogoratu gabe egiten dute.
Swans-ez hitz egiterakoan, agian, hobe da argazki bat zuri-beltzean eskegi eta ezer ez esatea. Azken batean, Michael Gira abeslariaren hitzek ez badizue ezer esaten alperrik nabil hizketan.
Aspaldian bloga berritu nahian ibili naiz baina bi disken artean zein aukeratu dudatan ibili naiz, ea zein gomendatu erabaki ezinik. Egia esan, beraien artean antz gehiegirik ez duten bi disko dira baina aurretik iada erabili dudan formula bati helduz, ezaugarri komun bati erreparatuko diot blogean biak eskegitzeko aitzaki gisa eta bakoitzak ikus dezala zein zaion erakargarriago.
Norah Jones eta Beth Gibbons bi emakume dira, bi abeslari, jatorri ezberdinak izateaz gain territorio musikal desberdinetan ibili ohi direnak. Lehenak Grammy sari andana du etxean pilatuta eta azken aldian estatu batuetan sortu den abeslaririk ezagunenetakoa da, Jazz kutsuko abesti entzungarri eta ederrak sortzen habilezia berezia duena. Edonork entzun dezakeen musika da berea, delikatua eta zuzena, piano batek gidatutako piezak dira Norah estatubatuarrak errepertorioko gehienak. Musika intimista izan arren, arina da honakoa. Baina entzungarri izateak ez dio kalitaterik kentzen.
Beth Gibbons ,ordea, Portishead talde britainiarreko buru da. Trip-hop generoaren zakuan dagoen taldea da berau, bai, doinu lasai eta ahots goxoekin barrenak astintzen dizkizun elektronikaren sail hortakoa. Beth-ek ahots berezia du, musika hipnotrikoarekin batera garuna masajeatzen dizuten pasarteak sortzeko eratua izan zela dirudiena. Garbi dago hauena ez dela Norah-k hain gustuko dituen pop estrukturak eta buruan geratzen zaizkizun erritmoak lantzea, musika hau sentsazioekin jokatzea gustoko dutenen eskutik datorkigu eta influentzia eta soinu desberdinez lagundurik, benetan soinu propio eta erakargarria izatea lortu dute urteen poderioz.
Bakoitzak ikusiko du zein proposamen iruditzen zaion interesgarriago, Norah-ren musika fresko eta zuzena ala Beth-en intimitate erreflexiboagoa. Hemen lehenengoaren Come Away With Me eta Third diskak jarriko dizkizuet, bakoitzarekin proba dezazuen.
Orain dela hiru urte, blog hau hasi nuenean, jarri nituen lehenengo gauzak Refused taldearen New Noise abestiaren bideoklipa eta taldeak abestia dela eta idatzi zuen manifestoa izan ziren. Hori idatzi nuenean iada 10 urte pasatuak ziren suediar hauek diska argitaratzea erabaki zutenetik eta oraindik ere erabateko gaurkotasuna zuen. Noski, orain, hiru urte beranduago, berdina esan dezakegu manifestu hartaz. Izan ere, beraiek zioten bezala, diska hau “bombinazio” kimeriko bat da, 12 eztandetan aurkeztua. Bomba bat enztulearentzat bere burua eta belarriak astintzen dituena.
Gazte idealista eta ilustratu hauek gauzak aldatu nahi zituzten, erritmo berriak dantzatu nahi zituzten, benetako obra bat sortu nahi zuten, sistemaren tentakulo anitzetatik ihes egin eta integritatea mantendu. Eta hori lortzeko oihu egiteko prest zeuden. Modu horretan bakarrik sor zitekeen horrelako diska bat, sortze prozesuan dena emanez eta esan nahi zuten guztia ondo konzentratuz. Amets bat diska bilakatu zutela esan genezake, cd ideal bat sortu zuten, denboraren eragina ekiditeko gai den manifestu musikal bat, nahi duenak beti bere eskura izango duen momentu eta ideia batzuen existentziaren froga eternoa.
Ikus daiteke beraz, egin zutena ederra izan zela, ederregia agian. Taldea uzterakoan Refused hilda zegoela aldarrikatu zuten, kazetariei beraien argazkiak erretzeko eskatu eta musikak mehatxu bat izaten jarraitu behar zuela oihukatu. Beraien azken kontzertuan poliziak sartu ziren eta Rather be alive, rather be alive, rather be alive, rather be alive!!! kantatzen jarraitu zuten eztarriak urratuz eta mito bilakatzeko papeleta guztiak zituen argazki bat eratuz. Halere, gaur egun abeslaria Sony multinazionalean dago beste talde batekin, mezu berbera ahoan eta izar tatuatu batekin bihotzean, hori bai.
Etorriko omen zen punk olatu berri hori ez da etorri ezta etorriko ere, hemen ez baita tsunamirik inoiz sortuko eta iada hori aspaldi asimilatu genuen. Halere, diska hau beti izango dugu lagun amestu nahi dugunerako.
Hemen behean diskaren libretoan datorren testu luzea uzten dizuet ingeleraz, abesti bakoitzari eta bere esanahiari buruzko esplikazioekin. Besterik gabe, hurrengo transmisiorarte.
The worms of the senses ponder quickly towards destruction. Winning is not everything but in our elitist competitive society it is all that matters. Rice cakes for the people and caviar for the leaders who built our world around machines, money and matter. We were left out of the plan and our destination is set by the used car dealer or the factory boss. Bored we walk home with our heads hanging and our creativity stolen as an effect of capitalist gain. In a dream state there is nothing more than simple abstraction of the mind from the matter and the belief that work will somehow “macht frei”. The theory that Marx recognised from Feuerbach, and no we, the people, need to see the spectacle that binds us to our “destiny”. Alienation is not commodity, figures, statistics or make believe but very much a real tool of oppression and seclusion. If we can’t take our part then we must not take part. The faculties of the skull are another dimension of that which is sucking us dry. The imperialisation of the third world is dominant even in our taste for soft drinks and afternoon snacks. With dry wits and knuckles dragging the ground co-operations claim that profit is rightfully theirs and that the blood squeezed out of Africa, South America, Burma, The Baltic states and South Asia is nothing but market interest and public craving. Their products are death and they are salesmen of corruption and power abuse. They are the slave dealers of our time. They are the inquisition. They are the machine that must be stopped.
Turn the knob and wait for the liberating sound of ecstasy and revolution. Who pays the newsman and who owns the radio stations and who runs the record label? Who benefits from the de-politicizing in art and music and who benefits from the clean sound of the next pop wonder? Who runs the game show and who pays the salaries to the reporters? Here and now we offer you a taste of our liberation frequency, provided by us for your satisfaction and excitement. This is radio clash, 33 Revolutions Per Minute, our haven of thoughts and ideas. It could be yours too, if only you’d let yourself go and turn the knob and listen and love and sing and think.
Stuck by the deadly rhythm of the production line. Stuck by the conditions set by the capitalist market. Stuck by the necessities of living and forced to take part. If we are tired it is because we are supposed to be and if we are hungry it is because we have to be and if we are bored it is because it is expected of us. Bored and chained and stuck and dead. New forms of work camps are arranged and new ways of hiding the monotonous beat of slavery are being presented. The preliminary condition required for propelling the workers to the status of “free” producers and consumers of commodity was the violent expropriation of their own time. The spectacular return of time was made possible only after this dispossession of power. Urbanism is capitalism’s seizure of the natural and human environment; developing logically into absolute domination, capitalism can and must now remake the totality of space into it’s own setting. Time, work, environment and joy all have their norms set by modern ways of production.
The awkward youngster touches his poster and glances upon the stars and the heavens. The day seems neverending and there is a certain notion of innocence and childhood play. The mantra will be repeated and we will learn to obey and love and cherish the chosen few. Manners inconceivable and then we have to live. Ideals corrupted and echoes from the past about ideas once held true are shining like untouchable constellations. But we are all stars, shining and burning, cruising down the highway looking for the next stop and the next break from capitalised boredom and slavery. Then there is the option of summer holidays vs. punk routine. Then there is greed and money and fallen heroes. “We are all tired of dying”. So why not try and live for a change and turn that glimmering into bright shining creation through the realisation that you know everything and that you are you?
Must I paint you a picture about the way that I feel? This situation of Art vs. Life and the present elitism within the bourgeoisie and upper-class. The critics hold their heads high cause they know about the real suffering and the real work while we get the easy accessible forms of communication and entertainment, pinned down simple for us to comprehend. The lack of stimulants within art, politics and life lowers our standards which is why we settle for talkshows and MTV. We are not stupid, but if we are treated like ingrates we will start to act like children. The lack of challenging forms of expression and thoughts of fire and self-confidence gives us a passive and hollow nature. So reclaim art, take back the fine culture for the people, the working people, the living people and burn down their art galleries and destroy their fancy constructions and buildings. Cause we, unlike the bourgeoisie, have nothing to lose and therefore our expression will be the only honest one, our words will be the only challenging ones and our art will be the one revolutionary expression. We need new noise and new voices and new canvases to become something more than the last poets of a useless generation.
The credentials with which we call upon you are simple linguistics thrown and tossed liked flaming songs of discontent. The Refused party programme screams out not 1, not 2, not 3, not 4, not 5 but 6 opinions and 6 structures of change and 6 levels of liberation. All in all not mystical but direct and attractive and as we shout “Yeah” you’ll feel the same sensation best described by Tomas Paine: “Let them call me rebel and welcome, I feel no concern from it; but I should suffer the misery of devils, were I to make a whore of my soul…”. Here and now and all the time the mythical touch and the obvious message. Behold the wisdom of the party program. Pro (in favour) – attest (testify for).
The time is now and still we sit and wait for it to become the now that we think we need. The movement of protest has strong traditions and we are far from the first to recognise and use the power of the song and the words from the young poets. We are trembling from the taste of days gone to waste and there is inspiration and there is clarity. Phil Ochs stated firmly “If I have something to say I’m going to say it now” and still protest song 68 is nothing more than a pastiche, a blueprint of seduction of the echoes that once filled the corridors of dorms and boys/girls rooms in an era where rebellion and revolt was present in art and music. From the first until the last, from the taste of longing freedom to the shackles of oppression, the weapon of the artist has always been used.
Refused are fuckin dead that’s what the answering machine said, looks like this is it!!! They talked one to many shit about the upper-class and the government, did you hear what those faggots said in some fanzine someone else read. I heard they are a bunch of spoiled little rich kids who need to get their asses kicked. Fuckin ingrates! Fuckin pussies!! Refused are fuckin dead guaw huydsas kjhds aowedde (fighting sequence). Refused are fuckin dead by order of the postmaster general just like the panthers only this time for real because SAPO have tapped their telephones and the Umeå police raided their homes and they must have been killed.
Are you ready baby? For the shape of punk to come. Get the equipment together and we’ll meet at the show. It’s gruesome that someone so handsome should care. We all recognise the hint of the programme screaming at the top of his lungs that “We’re all dressed up and we got somewhere to go”. Like the rebellious swing kids of the 40’s or the crazy jazz heads of the 50’s to the stylish mods of the 60’s we all need to recognise that style in contradiction to fashion is necessary to challenge the conservatism of the youth cultures placed upon us. Strict in our style but with a touch of elegance and freedom and individualism. The uniform and the production of constructive challenges comes in the most unexpected of shapes, Ornette Coleman reinvented jazz altogether and we need a new beat to move to so grab your partner and ask: Do you want to go out with me, watch me get on my knees and bleed? This blind date might take you to places unknown and it will be new and scary and vital. But nonetheless there is no danger in exploration and searching. It never tasted this great to scream “yes” and you never had more enticing cavalier to hold hands with. The new teen hysteria of noise and kisses and politics and crazy entertainment and naked fun and beats and books and poetry and travelling and style. It’s never been safe to live in a world that teaches us to respect property and disregard human life. So drop your belongings and get on this soul train, dig the static sound and think that maybe this once there is just us, the kids, playing the day away, it’s just us kicking over statues and smashing windows of houses of parliaments, just to show them who has the real power. This blind date will take us anywhere we want.
A dream only lasts so long. Imagine the pyramids inhabited by aliens and the dark corridors and the dreams and the longing for better financial conditions. The sweat pours down your neck and you run and you run, heart beating, head pounding, alive tonight. The streets never sleep, they are glowing, vibrating with the echoes of laughter and joy, screams and curses. We just need to take the time and see what it can offer us and how we can break free from this boredom that the capitalist reign has forced upon us. Tonight we can be as mighty as tannhäuser and we can tumble excited down the labyrinths and the turns knowing that derive` is potent. So where do we go from here?
The Apollo programme was a hoax or so we say. The biggest lie was market economy that blinded us with the glory of prosperity and freedom. The deck was dealt and we all lost, on our knees in the dirt hoping for salvation and then we look and there are golden drops of dawn functioning as oral sagas, keeping us shackled, making glory of the lies that the spectacle provides us with. So as we sit tight and enjoy the soap operas that are designed to keep us bleeding out of our eyes and keeps us nodding and sighing, there is still hope in the petrol bomb and in it, the revolution. For in the destruction and the overthrowing there is a certainty of salvation. We need to destroy the museum and it’s old artefacts, we need to tear down the power structures that enslaves and then in revolution we can live and be alive. Yes, this is our hymn and our praise to the brave and bold stranger in the night, to the fed up worker and the angry wife. Hope, revolution and dedication. Fight fire with fire and everything will burn. Yeah.
Blog honetan hainbat diskaren deskargak aurki ditzakezu debalde jaitseko. Halere, bakoitzaren esku dago musikaren munduarekin daukan konpromisoa: denok jaisten ditugu diskak, baina ez ahaztu gustoko taldeei diskak erostea, merchandising-a eta batez ere, beraien kontzertuetara joatea.
Bakoitzak jasan dezala bere kontzientziaren zama.
