More Banksy, less everything else

zuzena ez dabil ondo okerrak ondo bagabiltza

http://www.banksy.co.uk/

RIP 2009 amaiera-2010 hasiera

Azken aldian berri triste dexente ari gara izaten musikaren munduan, disken argitarapenak alde batera utziz. Hona hemen, azken aldian utzi gaituzten hainbat musikariren lan batzuk deskargatzeko, merezitako homenaldi xume gixa.

THESE ARMS ARE SNAKES (2002-2010)

Aste honetako berri benetan tristea. Beraien musika hardcore ero eta tekniko bezela kalifika genezakeen, benetan interesgarri eta bakarra. Botch talde mitiko eta handien errautsetatik sortuak, orain ez zaigu berriz beste talde berriren bat sortuko dela deseatzea besterik geratzen. Zuzenean ikusi zituenak badaki nolako piztiak ziren eta plazer hori izan ez zuenak beti izango ditu diskak, 2008-ko Tail Swallower and Dove diska bikaina adibidez, beraien entzungarri eta agian onena.

MYSPACE

DESKARGA

VIC CHESNUTT (1964- 2009) RIP

Egia esan, orain gutxi arte eneukan inolako berririk kanadiar honetaz. Baina bere heriotzak jakinmina sortu zuen nigan, batez ere Constellation Records (blog honetan aipatutako Do Make Say Think edo Godspeed You! Black Emperor bezelako taldeak batzen dituena) zigilupean argitaratu zituela bere lanak ikusita. Musika melankoliko eta intimista, bakarlari honek abesti interesgarriak aurkezten dizkigu gomendatuko dizuedan North Star Deserter honetan, arreta pixka bat merezi duen album bat delarik.

MYSPACE

DESKARGA

MULETRAIN (2003-2009)

Nahiz eta 6 urtez gogor lanean zihoazen iada, ez zen lehengo urterarte iritsi nire belarrietara madrildar hauen musika. Punk-rock eta Hardcore melodiatsuz beteriko abesti sorta benetan paregabea eskaini ziguten lehengo urtean Crashbeat diskoan, lehengo urteko espainiar diskarik interesgarrienetako bat delarik dudarik gabe. Ezin izango dugu beraien soinu zuzen eta energetikoaz berriz gozatu eta ezta beraien zuzeneko bortitzez ere. Fucked up edo The Bronx taldeen zale ororentzat derrigorrez jaitsi beharrezkoa.

MYSPACE

DESKARGA

Top 10 of 2009 (International)

Urte amaierarekin batera ohitura denez, urteko diska honenak zerrendatzeari ekingo diot. Zerrendan egoteak onak direla esan nahi du, baina ez egoteak aurten ez du zentzu kontrakorik, aurten inoiz baina musika gehiago entzun dudanez, diska asko kanpoan geratu baitzaizkit. Russian Circles eta Biffy Clyro (beranduegi entzun ditut eta ez daude guztiz asimilatuta, halere cd bikainak biak), Gallows (desinflatzen joan da) edo Muse (eskatzen zaienetik oso urrun, baina halere genio batzuk dira) izan daitezke aipamen berezi batzuk.

Besterik gabe, hemen doa zerrenda:

10 – Porcupine Tree – The Incident

Ingelesen azkenekoa bi diskaz osatzen da: lehenengoan 51 minutuko “abesti bakarra” aurkitzen dugu, hainbat zatitan banatua entzungarriagoa izan dadin, eta bigarrenean abesti solte batzuk.
Lan biribila: kaña, melodia, paisaia atmosferikoak, psikodelia eta zati poperoak uztartzen dituena Steven Wilson eta kideek ohiko duten klasearekin. Rock progresiboaren zaleentzat entzun beharreko lana.

Abesti bat: Time flies

9 – Sonic Youth – The Eternal

Tipo mitiko hauekin desbirgatzeko aukera ez dut pasatzen utzi eta egia esan izena merezita dutela ondorioztatu dut. Pop melodia gozoak gitarren distortsio zurrunbiloekin nahasten dituzte modu paregabean, abesti errazak eta beste konplexuago batzuk ere sortuaz.

Klasea, kalitatea eta estiloa soberan, hori da tipo hauek dutena.

Abesti bat: Antenna

8 – Ira – Visions of a landscape

Alemaniarrek bigarren diskoarekin batera beraien estiloari aldaketa ia erabateko bat eman diote eta askotan horrek ezer onik esan ez ohi duen arren, kasu honetan apostua benetan ondo atera zaie.

Lehen diskoan agresibitate dosi kontrolatu bat aurkitu genezakeen arren, oraingoan alde hori guztiz baztertu dute (nahiz eta gitarrek kontundentzia mantendu pasarte batzuetan) rock alternatibo eta joera progresibodun bat adoptatuz. Horrez gain letra pertsonal eta inteligente batzuk ere aurki ditzakegu abesti bakoitzean.

Abesti eder hauek entzute bakoitzean gehiago irabazten duen disko bat osatzen dute, benetan pena merezi duena. Ea hurrengo urtean hona hurbiltzen diren.

Abesti bat: A drop of irony

7- Do make say think – Other truths

Kanadako post-rock eskolako kolektibo honek 4 abesti soilik dituen diska honekin merezimendu osoz lortu dute nire zerrendako 7garren postua. Erraz entzuten diren abesti atseginak aurki ditzazkegu hemen, biolin, gitarra, trompeta eta bestelako instrumentuekin sortuak.

Horrelako diska bat beti etortzen da ondo belarriak pixka bat lasaitzeko eta kasu hontan bezainbeste kalitate gutxitan aurkitzen denez, disko benetan gomendagarria iruditzen zait.

Abesti bat: Do

6 – Mastodon – Crack the skye

Martxoan edo atera zenetik Mastodonen diska berriak ez ditu loreak besterik jaso. Benetan mereziak, noski, baina nire ustez ez da zenbaitek uste duen bezaaaain ona (diskazo bat halere), eta horregatik ez da sartu top 5-ean.

Riff lodiak pixkatxo bat (ez guztiz) alde batera utziz, abesti progresiboagoak egitea erabaki dute bizardun hauek, emaitza oso onekin (the last baron) eta ez guztiz biribliekin (the czar).

Izan kontutan, nahiz eta hemen punta ateratzen ari naizen, diska hau bene benetan ona dela, baina bueno, gauza guztiek dute zer edo zer kritikagarirrik.

Oso ona.

Abesti bat: Divinitations

5 – Baroness – Blue Record

Album gorriaren ondotik grabazio urdina ekarri digute savannah-ko sludge influentziadun eszenako talde interesgarrienetako honek. Abesti benetan biribilak aurki ditzakegu hemen, gitarra epiko eta sekulako klasedunek John Baizley artistaren (azala berak egina da) orruak ezin hobeki laguntzen dituztelarik abesti bakoitzean.

Askok Mastodon “gurasoen” gainetik jartzeak herejia bat dela pentsatuko du, baina nire ustez merezimendu osoz daude zerrenda honetan beraien gainetik. Beraien abesti melodiko, epiko eta kañeroek benetan merezi dute.

Abesti bat: A horse called Golgotha (urteko temoietako bat)

4 – Isis – Wavering Radiant

Isis-en bostgarren diskoa atera aurretik ez zegoen oso garbi zer egingo zuten bere soinuarekin, “Toolizazio” prozesuarekin jarraitu? Erroetara itzuli eta gitarra astunetara jo? Azkenik erdibidean geratu direla esan dezakegu, “In the abscence of truth” kutsuko diska izan arren ez baitira gehiegi bigundu eta oraindik ere pertsonalitate handiko musikarekin darraite.

Egia esan, beraien disko bakoitzak du entitate oso bat izateko izaera, baina baliteke azken hau izatea kompaktoena, ez dago hit handiegirik eta diska hasieratik bukaerara doan osotasun bezala hartu daiteke inoiz baina gehiago.

Diska oso ona, agian ez du lehenengoek bezainbesteko harritzeko ahalmena, baina kalitatea mantentzen dute. Hemendik urte pare batetara ikusiko dugu ea formula agortu zaien eta errepikatzen hasiko diren, baina oraingoz, etxeko lanak ongi burutu dituzte amerikarrek.

Abesti bat: Stone to wake a serpent

TOP 3

3 – Between the buried and me – The great misdirect

Bueno, diska hau komentatzen hasi aurretik garbi utzi nahi dut lehenengo hiru diskoak sekulakoak iruditzen zaizkidala eta ordena gutxi-gorabehera edozein izan zitekeela. Aurten hau da lehengo urtean The Bronx, Burst eta Russian Circles-ek osatzen zuten podiumaren lehenengo jabea.

Between the buried and me. Gogoratu izen hori, musikaren mundua pixka bat justuagoa balitz iada bazter guztietan entzungo baitzenuke. Tipo hauena ez da normala inundik inora ere. Abesti bakoitzean ahots guturalak, melodikoak eta jarkoretoak aurki ditzakegu eta musika detah metaletik, kaña grindera eta pasarte progresibo landuetara 3,5 segundutan pasatzen da, tartean zati Pattonianoak, zirkoko musika, pianoa eta tarte bizarroak uztartzen direlarik. Benetan tipo hauen kaosa eroa da baina guztiz kontrolatua, sinestezina askotan.

Deskribapena irakurtze hutsarekin nahiko argi dago baina, musika hau ez dela belarri guztientzarako egina, izan ere soinu entsalada gordin hau hasiera batean entzungaitz sorta daiteke belarri zaidlugabearentzat. Halere, beraien aurreko lanetik (Colors handia), pixka bat entzungarriagoak bilakatu dira eta 6 abestiak nahiko azkar pasatzen dira azkenerako.

Sekulako pepinotzarra

Abesti bat: Fossil genera – a feed from cloud mountain

2 – Converge – Axe to fall

Convergek hamarkada hontan egin duena oso talde gutxiren esku dago. Atera dituzten lau diskotatik hiru: Jane Doe, You Fail Me eta Axe to Fall hau, (No Heroes maila pare bat beherago kokatzen dut) maisulanak baitira. Eszena oso baten errespetua eta fanatiko sorta eder bat zerbaitegatik dituzte.

Ez da harrigarria ere, baina jende gutxik espero zuen Dark Horse abestitzarrarekin hasi eta Cruel Bloom eta Wretched World experimentalagoekin amaitzen den diska hau horrenbesterako izango denik. Temazo bat bestearen atzetik, arnasa hartzeko segundu bat ere ez daukalarik entzuleak.

Lan biribil hontan zehar Neurosis, Genghis Tron eta Cave In-eko hainbat partaideren kolaborazioek nire ustez ez dute emaitza oraindik ere gehiago hobetu besterik egiten, bakoitzak bere kutsua ematen baitio takotzen zaion abestiari, diskoari aniztasun gehiago emanez.

Convergek berriro ere egin dute eta badirudi ez dagoela tipo hauek geldituko dituenik. Gaizki ohituta gauzkate.

Abesti bat: Dark Horse

1 – Giant Squid – Ichthyologist

Iritsi gara lehen postura eta bertan niretzat aurtengo talde errebelazioa izan dena aurkitzen dugu. Giant Squid-ekoek urte hasieran zur eta lur utzi ninduten beraien musikarekin, gitarra lodi eta astunak tronpeta, biolin eta antzekoekin uztartzeaz gain, generorako arraroa den abeslari bat ere aruki baigenezakeen.

Beraien bigarren diskarekin iada lehen diskan zuten soinu pertsonalean sakondu dute, instrumentazio post-metalikotik abiatuz bide desberdin askotara joaz (diska hau post-metalean ezin dela enkasilatu deritzot) eta izaera desberdineko abesti sorta ederra sortuaz.

Duten proposamen desberdina eta esperimentaziorako joera izan da, batez ere, iada konsagratzen ari diren taldeen gainetik egotea bultzatu duena, baina hala ere, talde onek oso gutxi du enbidiatzeko zerrendan agertu diren beste hainbat talderi.

Beraien hurrengo pausoari zain egotea besterik ez zaigu gelditzen, adi tipo hauei!

Abesti bat: Sevengill (Notorynchus cepedianus)

Euskal Herrian argitaratutako hamarkada hontako diska onenak

Bueno, urte amaierarekin batera etorri ohi den zerrenden sukar honi hasiera emateko bertako diska onenak (edo ene ustez oneak direnak) aipatzeari ekingo diot. Baina aurten justu hamarkada amaitzen denez, urtekoekin ez dugu nahikoa eta azken hamar urteotan ateratakoak ere aipatu behar. Horrela ba, zerrenda horrekin emango diot hasiera ondoren etorriko den zerrenda sortari eta oraindik urtekoa ikusteko pixkatxo bat itxaron beharko duzue oraindik.

Zerrendari buruzko iritziak, egileari zuzendutako irainak etabar komentarioetan

10 – Küm – Zure soslaia osatzen duten usain guztiek desorekatzen nautenean

Blog hontan bertan gomendatu izan dudan debut honek benetan inpresio bikaina sortu zuen nigan lehengo urtean. Bidasoar talde gazteak, sekulako kalitatea azaldu zuen eta etorkizunean zeresana emango duela garbi utzi. Adi egon tipo hauei.

.

9 – Gu ta gutarrak – bertso berriak eta lagun zaharrak

Igor Elorza eta Unai Iturriagak bertsotarako baino zerbait gehiagotarako balio dutela argi utzi zuten lagunekin sortutako diska honetan. Xanpe eta Hertzainak-eko Josu-ren laguntzaz, besteak beste, musika dotorea eskaini ziguten hitzekin maisuki jolasten dute lan honetan, letra paregabeak sortuz. Kuriositatea baina gehiago.

8 – Willis Drummond – Anthology

Hau ere blogean iada komentatua. Zuzenekorik onenetako baten jabe, lapurtarrak ez dira brometako kontua, inguruko musika zuzen eta zergatik ez, onenetakoa baita tipo hauek sortzen dutena. Aurten disko berria kaleratu badute ere, biak irduitzen zaizkit aipagarriak maila berean beraz hau gomendatuko dut bestea rtekoan azalduko baita. Min ematen dit “hain atzean” jartzeak. Handiak.

7 – Anari – Irla Izan

Euskal kantaririk pertsonalentakoa dena aipatu beharra neukan, agian hypeatuta nabil baina merezitako postua hala ere. Gehiago nahi baduzu irakurri aurreko sarrera, orain dela gutxi idatzia.

.

.

6 – Naizroxa – Iqharaturic

Pasaia aldetik euskal eszenako “rara avis”etako bat. Beraien musika eskizoide matematikoari esker mila oholtza zapaldu dituzte eta mila musikazale txunditu beraien zuzeneko bortitzekin. Euskal eszenak horrelako talde bat behar zuen eta zorionez hortxe agertu ziren Matxet eta konpainia, geure belarrietatik argizaria kentzeko.

5 – Kuraia – Kuraia

Euskal supertaldea agertu beharrekoa zen zerrendan. Zuzeneko izugarria, kalitatea oparitzeko moduan, eta batez ere musika paregabea sortzeko abilezia paregabea zuten tipo hauek. Disko batekin geratzekotan lehenengoa aipatu behar nahiz eta denak diren gomendagarriak. Maite zaituztegu!

.

4 – Jousilouli – Terrorista

Disko mitikoa, nere diskografian behintzat. Lehenengo minututik azkeneraino hit baten ondotik beste bat gelditu gabe. Darth Vader, Kateak, Tayikistan night fever… diska hontako temazoak ezin dira bi eskuko hatzekin kontatu. Daukadan pena bakarra tipo hauen showa zuzenean ikusi ezin izana da…

.

3- Berri Txarrak – Eskuak/Ukabilak

Euskal talderik entzutetsuena eta famatuena. Askotan fama eta kalitatea ez dira guztiz proportzionalak izaten baina geurean kasu arraro hau ematen da. Beraien diskorik onena al da? Nire ustez, aurten kaleratutako Payolarekin batera beraien diskografiako lanik onena, denak duinak diren arren. Ez dut uste ezer berririk esaten dizuedanik.

2 – Lisabö – Ezlekuak

Lisabören diskarik onena dela esateak nahikoa behar luke eman diodan postua justifikatzeko. Euskal talde pertsonal eta bakarrenetako honek, zuzeneko benetan izugarriak eskeitzeaz gain, estudioan sekulako maisulanak grabatzeko abilezia du eta benetan argi geratzen da azal sinpledun lan honetan. Bidaia paregabea.

.

1 – Dut – Askatu korapiloa

Gutxi dago komentatzeko diska honi buruz. Abesti zuzenak, esperimentalagoak, ilunagoak… eta baita himno bilakatuko ziren pare bat ere. Hasieratik diska hartu eta azken akorderaino gozatzeko disko horietako bat, kaskoak jarri, ohean etzan eta hegan egiteari ekiteko paregabea.

Irla Izan

Blogean izan dudan ausentzia luzea justifikatzeko oraintxe bertan Isis, Muse edo Azaroa ero honetan egon diren kontzertu haundietakoren bati buruzko kronika bat egiten egon beharko nuke agian, baina egia esan, ez daukat horretarako batere gogorik eta oraindik soldata bat ez dudanez jasotzen hau egiteagatik besterik gabe paso egingo dut eta beste zerbaiti ekin. Nota bezala esan aipatutako bi taldeak benetan handiak direla bai estudioan eta bai zuzenean. Baina ez dut uste inorri ezer berririk aurkituarazi diodanik afirmazio horrekin.

Azaroan, ordea, beste kontzertu “xumeago”ren bat ere izan dugu inguruan, Anari azkoitiarrarena adibidez. Aurtengo bertako diska honenetako bat aurkezteko aukeratu zuen bilboko kafe antzokia bete beterik zegoen hilaren hasieran eskeini zuen kontzertan. Bertan, Euskal Herriko kantaririk pertsonal eta zergatik ez, onenetakoa denak, zur eta lur utzi zuen entzuledia bere abesti ederrekin. Bere lana benetan ongi betetzen duen talde batez lagundurik eta Txap handiaren kolaborazio berezia ahaztu gabe, “Irla Izan” bere diska berriko abesti bikainek guztiz konbentzitu zuten baita entzule zorrotzena ere.

Amaitzeko, aipatu Mursego eibartarraren aktuazioa, bitxi eta kuriosotzat kalifika genezakeena. Besterik gabe, hemen uzten dizuet Anariren diska (bene, benetan merezi duena) eta bere ezaugarri interesgarrienetakoak diren bere letra karakteristiko horietako bat.

Myspace

Deskarga

HARRIAK

Nik besoa eskaini

zuk eskua hartu.

Hala ere, beldurrik ez didazula diozu.

Zeru beltzetik elur zuria ari du,

bakoitzak murrua bere erara egiten du.

Harri pila bat dut zain ohean

utzidazu gaur gordetzen zurean.

Badira gau ilunean baino

ikusten ez diren hainbat gauza.

Beldurrak eta arrainak

hil arte hazi eta hazi eta hazi.

Behin zubi oso bat jan nuen

lehenengo harritik azkenera

hainbeste nahi nuenera

ez joateko. ? ?

arrain bat oparituko dizut nola hazten den ulertzeko zenbat ur behar duen arnasteko, zenbat ur bitzitzeko, harri pila bat dugu metatua begien atzeko aldean: zubiak, murruak, bideak, etxeak, harriak finean, gorputzak, galderak, begiak, hitzak, giltzak eta oheak, Diogenesen sindrome emozional batek jota bezala, amets zaharrak ereiten ditugu gorputz berri eta emankorretan, nor garen ahaztu arte opaltzen besteen hankarteetan, besarka nazazu gogor iztarrekin hegan ez ateratzeko, zure barruraino sartu nahi dut benetan nor zaren ikusteko, beldur bat oparituko dizut nola hazten den ulertzeko, zenbat zu behar duen arnasteko, zenbat ni bizitzeko

Joy Division – Unknown Pleasures (1979)

“Joy Division” izenez ezagutzen ziren naziek beraien kontzentrazio-esparruetan beraien eginbehar sexualak judu giltzapetuekin asetzeko izaten zituzten tokiei. Oso izen atsegina ez dela beraz argi dago, talde punki probokatzaile bat ez bazara bederen. Halere, hasiera batean Warsaw izenez ezagutarazi ziren ingeles hauek izen hori aukeratu zuten beraien abesti bereziak izen horren azpian egon zitezen. Abesti bereziak diot bai, izan ere, tipo hauek beraien istoria laburrean sortu zuten musikak ez baitzuen parekorik, eta gaur egun ere benetan musika paregabea izaten jarraitzen baitu.

Ian Curtis mitifikatuak lideratutako taldeak soinu geldo, melankoliko, intimista eta antzeko adjektiboak merezi dituen soinuak Unknown Pleasures mitiko bezain handi honetan murgilarazten du entzulea, Disorder handitik Remember nothing itxierara bitartean abesti kolekzio paregabea eskaintzen digutelarik. Musika iluntzat hartu izan da beti Joy Divisionekoena, batenbat giza depresioaren islapen garbiena dela esatera iritsi delarik, baina iluntasun horren guztiaren atzean musikazale orok entzun beharko lukeen diska bat ezkutatzen da, benetan merezi duena. Gaurkoa bezalako egun euritsuetarako paregabea, inongo dudarik gabe.

Ah, eta azala benetan bikaina da, kuartoan enmarkatuta jartzeko edo tatuatzeko modukoa.

DESKARGA

U.S. Christmas – Eat the Low Dogs

Wikipedia says: Se denomina experiencia psicodélica, viaje o vuelo a las vivencias derivadas del uso de algún fármaco piscodélico de privación sensorial o el control de la respiración. La experiencia psicodélica suele incluir alucinaciones percepciones inusualmente intensas y sinestesia. A menudo se ha comparado la experiencia psicodélica con las vivencias que describen los místicos, las que algunas culturas tradicionales atribuyen a los difuntos en su paso al Más Allá o las propias de ciertas psicosis. La palabra psicodélico viene de la combinación de dos términos griegos: el sustantivo psyche (ψυχή), «alma» y el verbo δήλομαι, “manifestar”. Literalmente significa “que manifiesta el alma”.

Esperientzia psikodelikoa, bidaia astrala edo besterik gabe, diskazo biribila, nahi duzuen bezala deitu Neurot Recordings-ko (Neurosiseko kideen zigilua) zoko ilunenetik ateratako esperimentu/droga honi. Baina mesedez, ondo prestatu zaitezte talde honen atmosfera hipnotiko eta zeure buruaren barruan errepikatzen direla diruditen abeslari baten pasarteez gozatzeko. Izan gertu zuen tripi, azido eta bestelakoak, etzan lasai ohean eta kaskoak jarririk utzi eat the low dogs honek nahi duen tokira eraman zaitzan. Bidaia ona izan.

MYSPACE

DESKARGA

(Eskerrikasko Revengeance blog-ari link-agatik)

Ziklo baten itxiera

Gaur, 2009-ko Urriaren 10ean, Errenterian ekitaldi interesgarri bat izango da, euskal eszenako talde interesgarri batek ziklo bat amaiera emango baitio eta (espero dezagun) beste berri bati hasiea eman. Trigger Travis Oreretarrek, EP bat besterik ez izan arren, iada izen bat lortua zuten euskal underground-ean, beraien zuzeneko energikoei esker batipat. Gaur ordea, taldekide garrantzitxu bat galduto dute, Marga frontman (frontwoman hobe esanda) handia hain zuzen ere. Hori dela eta, blog xume hontatik beraien lan bakarra gogoratu nahi izan dut, oraindik norbait entzun izan gabe geratzen bada, musika on pixkatez goza dezan.

The Zoo diska hontan “Skizo rockin´ hardcore” kalifikatzen duten musika zuzenez bustitako abesti sorta laburra eskeintzen digute Gipuzkoarrek, hasi eta bukatu konturatu ere egin gabe egiten den horietakoa. Diska horri esker, Euskal Herriko eta estatuko eskenatokiak zapaldu ondoren, orain zain egon beharko dugu abeslari berri batekin ea kalitate maila berbera mantentzen duten eta laister ateratzekoa zuten lan berriak aurrera egiten duen. Zorterik onena Oreretarrentzat.

MYSPACE

DESKARGA

Do Make Say Think – Other Truths (2009)

Do Make Say Think kanadatik datorkigun talde post-rockero bat dugu, A silver mt. zion disketxkideen soinuaren ildotik jotzen dutenak. Badakizue, instrumentu sorta handi bat erabiliz minutuetan zehar hazten eta osatzen joan ohi dira, batzuetan intimistagoak, besteetan zaratastuagoak… baina diska osoan kalitate maila mantenduz beti ere.

Horrela ba, lau abesti besterik ez dituen diska hau benetan gomendagarria iruditzen zait, abesti oso onez osatzen baita eta beraien influentzia nagusietako bat izan daitekeen Godpseed you! black emperor taldekoek ez bezala, hauek badakite abestiak noiz moztu eta ondorioz diska hau jartzea ez da pazientzia eta gogo handiak exigitzen duen horietakoa (40 minutu irauten ditu, ez 75…)

Irailean ateratzen ari diren diska guztien artean oraindik norbaitek perla hau dastatzeko denborarik badu, bere belarriek eskertuko diete, aurten argitaratu den diskarik onenetakoa izan baitaiteke nire uste apalean.

MYSPACE

DESKARGA

Weezer – Blue album (1994)

“Rivers…hator!“  dio Gorka Urbizuk, Payola abesti bikainean, musikaren munduak barnean duen kanzerra eta azalkeria sendatzeko asmotan edo. Nik ez dakit Rivers bezalako friki bat eta Weezer-eko taldekideen diska bikainak nahikoa izango diren horretarako baina argi dago talde hau bezalako gehiago behar ditugula, dudarik ez.

Weezer taldearen soinua nahiko karakteristikoa da: melodia popero ezin gozoagoak riff sendoekin uztarturik. Baliteke formula benetan sinplea izatea  baina egia esan oso talde gutxi okurritzen zaizkit tipo hauek dauzkaten himno sorta izugarria sortzeko gai direnak. Eta himno horietatik ez gutxi gaurkoan gomendatuko dudan “Blue Album“ honetan aurki daitezke, 90 hamarkadako diska klabeetako bat seguraski eta talde honen kurrikulumeko lehenengo pausoa.

Nahiz eta Weezerkoak eguna alai diezazuketen abestiak sortzeagatik famatuak izan, egia esan My name is Jonas-tik hasi eta Only in dreams bikaineraino doan tartean denetarako denbora dago, izan ere abesti melankoliko edo tristeak ere aurki ditzakegu, iada mitiko bilakatu diren Say it ain´t so edo Buddy Holly abestitzarrekin batera (beste hainbaten artean). Egia esan ia ezinezkoa da abesti bakarrarekin gelditzea iada bukatzear dagoen uda garairako egina dagoela dirudien bilduma honetan.

Besterik gabe, gozatu DISKAZO honetaz.

DESKARGA