Feeds:
Postak
Iruzkinak

20 uñas


Agur esatean bere horretan uzten bazaituzte, azkenean gorputza kontsumitu eta hilotza zegoen tokian hezur pila bat eta hogei atzazal geratzen dira. Besterik gabe, hogei atzazal dira zure biziak ondorengoei uzten dien ondasun handiena.

Nik ere, azken aldian, blog hau erdi-hilik izan dut, koman edo agian deskantsatzen besterik ez. Kuestioa da, iada gogo gutxi izaten dudala musikari buruz idazten hasteko, ez galdetu zergatik, nik ere ez baitiot neure buruari galdegiten. Horregatik, nik ere hogei atzazal bederen utzi beharko ditut, bakoitzak nahi bezala interpretatu ditzan: poeta frustratu optimistak esango du blog hontakoak lur oparoetarako ongarri izan ahal daitezkeela eta nihilistaren batek edo beste, dena bezala, ezereza utziz joango dela.

Ez dakit noizbait berriz Testicular honetan berriz idatziko dudan ala ez, ez dakit hau agur bat den ala ez. Dakidana da, zera hau hiltzera badoa, behintzat azken hitzak izan daitezkeenak esanda hil dadila nahi dudala. Horrexegatik uzten dizuet Moho-ren diska hau badaezpada, 20 atzazal besterik ez, norbaitek esango du ez dela agur oso poetiko edo erromantikoa. Nik, nahiago dut blog hau talde madrildarraren moduan hil dadin, kontzertuak “Somos Moho y vamos a hacer un poco de ruido, cabrones” batekin hasten zituzten horien antzera. Emanaldiaren amaieran izerdi aztarnek bertan zerbait bizi izan zela gogorarazten zuten beraien kontzertu horien moduan.

Eskerrak hemen idatzitakoak interesgarri iruditu zaizkion orori. Besterik gabe, kontzertuetan ikusiko dugu elkar.

IKUSI ARTE

YUCK

Hor daude Yuck, hiri handi bateko kafe alternatibo batean zuzenean jotzen. Lurrera begira, oinei begira, balantzaka beraien instrumentuak astintzen dituzten bitartean. Publikoan My Bloody Vallentine eta Pixies-en kamixetak ikusten dira, besteen artean. Porro bat pizten du ikusle horietako batek, ketan galtzeko asmotan edo, begiak itxita ditu besteak eta badago lehen lerroan dantzan dabilen neska bat ere. Taldekoak tipo introspektiboak dira, ahotsa xuabe batez kantatzen dizutenak, melodia goxoak maite dituztenak beste ezerren gainetik eta aldi berean, distortsioarekin, zaratarekin jokatuz zuzenekoetan abestiak luzatzen dituztenak, gitarrek entzulegoa irensten duten arte. Hit-ak bata bestearen atzetik datoz: Suicide Policeman, Suck, Georgia, bakoitza aurrekoa baina hobea, Rubber amaigabearekin bukatzen duten arte. Nire ondokoak dio ea noizbait aurkituko duen betiko galderaren erantzuna: “deprimituta nagoelako entzuten dut pop musika ala pop musikak deprimitzen nau?”. Batzuetan depresio faltsu hauek baina gauza hoberik ez dagoela erantzuten diot nik.

Hau guztia ez da gertatu, ezta gertatuko ere, edo bai, baina diska hau entzuten dudan bakoitzean nere gela deskribatutako aretoan bilakatzen da. Beraz, existitzen ez den eta inon aurki ez daitekeen areto horretan elkar gaitezke nahi izanez gero, lehen pausoa diskoa deskargatzea izan daiteke. Edo ez.

DESKARGA

MYSPACE

June of 44

June of 44 90. hamarkadako talde handi ezkutu horietako bat da. Bizitza labur bezain oparoa izan zuten, 5 urtetan 5 diska, bakoitzean genero desberdinen nahasketa bikain batean sakonduz. Izan ere, berez agian inkonpatible diruditen etiketak esleitzen zaizkie tipo hauei, arrazoi guztiz gainera: post-rock dira zinez, gaur egun etiketa horren pean dauden hainbat talde baina gehiagok merezi baitute horrela sailkatzea, eskema aurrezeaztuak jarraitu ordez, rock-ari beste buelta bat ematen baitzioten. Math-rock ere ba omen dira, nolabait deskribatzekotan, etiketa hori erabiltzen baita beraien erritmo konplexu eta aldakorrak definitzeko. Azkenik, post-hardcore ere badira, noski, eta baita indie ere, nola ez, azken finean, ez dago bi etiketa horiek baina “kajon de-sastre” handiagorik.

Horrela ba, diska honetan denetik aurki dezakegu, bibolinak, gitarra zorrotzak, erritmo aldaketak, jazz-a, abesti guztiz anbientalak eta baita hardcore-aren amorrua baitan dutenak ere. Hori guztia dakar diska honek maisuki exekutatua monstruo hauen eskutik, izan ere, hortik zehar irakurri dudan moduan: kurba ederreko eskulturak ingeniari baten teknikaz eraikiko balituzte bezala jokatzen baitzuten hauek beraien instrumentuekin.

Inoiz entzun dudan talderik eleganteenetako bat, inongo dudarik gabe.

DESKARGA

Badaude ezereza islatzen saiatzen diren pelikulak. Gertakizun handien ordez, protagonista bazkaltzen, periodikoa erosten eta emaztearekin hitz egiten erakusten dizutenak. Bilera garrantzitsu batera joateko nola prestatzen den detaile guztiekin ikus dezakezu: nola bizarra mozten duen, alkandora gorria jarri eta ondoko auzora nola doan autobusa hartzera. Baina gero ez dizute bilera erakusten, ez da garrantzitsua. Nahita, horrelako ezohiko gertaerak alboratzen dituzte horrelako pelikulek, bidea baita gakoa eta ez helmuga.

Earth-ekin antzeko zerbait gertatzen da. Ez da in-crescendoa inoiz iristen, eta noski, ez da inoiz abeslaririk agertuko ezer transzendentalik esatera. 8 minutu inguruko abestiak dira, inondik eta inora ez doazen soinu pasarteak agian, country-folk musikan oin bat izanda experimentazioan oinarritzen direnak. Lehoi harrapakariaren bizitzan beharrean, bere hezurretan erleek eratutako milaka detaile, soinu eta sentsazio eskaintzen dizkigu lan honek. Joan etorri errepikakorrak, aldaketa txikiko estruktura minimalistak behin eta berriz, gauza asko ezerezerako. Bai, onartzen dut horixe besterik ez dela honakoa, baina ez esan niri ez dela gustura egoten aire bero eta heze honen azpian.

Oharra: akzioa nahi dutenek jo dezatela beste nonbait.

MYSPACE

MEDIAFIRE

Gaurkoan ez dakartzuet ezer berririk. Distortsioa, melodia, experimentazio pixka bat, musika/letra emozionalak… iada askotan erabili ditudan etiketez deskribatzen den musika da azken finean. Esan bezala, ezer berririk ez. Bueno, bai, Experience talde berria da blog honetan baina eskaintzen dutena hemengo beste diska askok ere eskaintzen du, inoiz ez dut esan tipo inprebisiblea naizenik. Orduan zergatik sakatu hemen beheko esteka? Ba horrelako zarata pilulak noizean behin behar direlako, eta medikamendu onenek ere efektua galtzen dutelako denboraren poderioz. Tristea bezain egiazkoa.

Aspaldian ez nintzela hemendik pasatzen baina sinets iezadazue honakoa ez dela ixiltasuna eteteko edonolako diska bat. Frantziar hauek iada disolbaturik dauden arren, musika paregabea eskeintzen zuten, ez da jazz-a baina beraiek dioten bezala, hau agian pour ceux qui aiment le jazz da, doinu ezagunenak arrotz sortatzen zaizkienentzat.

Txoko honen bisitariren bati gustatuko zaiolakoan, hurrengorarte.

MYSPACE

DESKARGA

Te acuerdas de cuando éramos estudiantes?
Quiero decir inscritos
Por la seguridad social y las tarifas reducidas
De nuestros 30 metros cuadrados
Por 1.420 francos [35.500 pesetas]
Como prima, el papel pintado despegándose
De esas noches interminables
Espaguetis para diez
Manchas de vino sobre el canapé
Voy pasando los ceniceros
¿Te acuerdas de la distribución de propaganda
A la entrada del parking?
Ofertas en radios para coches
De esos golfos que arrancaban BMW
Sin tener las llaves
Luego, un signo con la mano:
¡Suelto!
Qué tonto se es a los veinte años
Está claro
Pero qué placer nos daba
¿Te acuerdas?
Siempre llevando la contraria
Nosotros dos contra el mundo entero
Lo que me reafirma
En que todavía somos capaces de hacer lo mismo
Hoy, ahora
Está claro
También nos hemos llevado bofetadas gordas
De las que quitan la moral y dejan marcas
De ésas que dañan las convicciones
Está claro
No nos han mimado
Mira lo que nos han dejado
Viejos restos de ideologías
Que todos hemos visto plantar
De entrada
Estábamos vacunados contra la esperanza ingenua
El optimismo hueco
Los mañanas mejores
Los días felices
No nos hemos abandonado por ahora
Todavía seguimos siendo intransigentes
Con bastantes cosas
Soñábamos con el peligro permanente
Con tomar riesgos de manera perpetua
Y cuando llega el miedo a la rutina
Las costumbres
El hastío a lo cotidiano
Quiero decirte: Mira, estamos vivos
Me da la impresión que eso basta
Para hacer de nosotros debutantes
Hay tantas cosas que aún no hemos visto
Tantas cosas que aún no hemos logrado
Juntos o por separado
Juntos
Hoy, ahora.

Sebadoh

Dinosaur Jr taldeko Lou Barlow baxulariak bere talde nagusia utzi zuenean eratu zuen taldea da Sebadoh eta baita oporraldi hauetan gehien entzun dudan taldeetako bat ere. Indie/rock/lo-fi omen da egiten dutena, baina errazago deskribatzen saiatuko naiz: rock talde bat da ezbairik gabe, melodia ezer baina gehiago maite duena eta baita melankoliko jartzea ere batzuetan, zergatik ez. Baina, azken finean, gitarrek gidatutako abestiak egiten dira maisuak tipo hauek zerbait izatekotan.

Are errazago ere jar diezazueket agian: udararako diska perfektu horietako bat da honakoa.

MYSPACE

DESKARGA

Koloretako arrainak

Ez, ez dut azala gehiegi haunditu, horren pixelatua da irudia berez. Nueva Vulcano-koei horrelako gauzak gustatzen zaizkie, zer egingo diogu ba. Beraien letra bitxi eta melodiaz beteriko abestien atzean ez dakit zerbait ezkutatzen ote den ala dena pieza inkonexoen batuketa besterik ez den. Agian, beraiek dioten bezala, koloretako arraiengan berriz sinestea besterik ez baitzaigu gelditzen zerbaiti zentzua aurkitzekotan.

Estatu osoan aurki dezakegun talde eleganteenetako bat da honakoa, ez baduzue sinesten entzun beheko abestia eta irakurri letra. Hori ez bada klasea, esango didazue

MYSPACE

DESKARGA

Quiero evitar la baldosa que baila

y va y me pisa el pié el invierno.

Tú me dirás que son cosas que pasan

igual que pasa esta otra ambulancia.

Voy a quitar todas estas zetas

de el sopor que te infunden mis letras.

La próxima vez que levantes las cejas de incredulidad

que sea al mundo y no a mí

condición de aturdido.

Encuentro que todo está perdido

Pero como que el mal ya está hecho

lo bueno va a encontrar su oportunidad.

Ahora tú no dejes que hable.

Te debo un baile y no una explicación.

Nunca te voy a pedir que confíes en mí.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.