Feeds:
Bidalketak
Iruzkinak

… edo Monografikoak #3: RADIOHEAD

Blog musikal bat izateak ez du zentzu gehiegirik ez baduzu zeure talde gustokoenei buruz idazten, horregatik, banekien aspaldian Radiohead-i buruz idazten bukatuko nuela. Post hau orain dela urte bete idatz nezakeen, edo orain dela bi urte, baita hiru ere. Baina ez, talde honek merezi duen testua idazteko gai izateari itxarotea erabaki nuen. Oraindik ez naiz gai baina hemen doa “Jon, zein da zeure talde gustokoena?” galdetzen didatenean aipatzen dudan talde horri eskaini nahi diodan tributo xumea

Radiohead-i buruz hitz egitea ez da erraza, ordea. Zer da benetan aipatu beharrekoa? Nola musikaren mundua irauli eta aldizkari guztietako azaletan agertzea lortu zituzten? Ala jendea ezagutzea gauza erraza dela ikasi zutela esperientzia horren ondorioz? Beraien bideoklipak ere aipa nitzake eta Michel Gondry eta antzeko zuzendariak ere bide batez, edota Stanley Donwood-en azalak. Eta, behin hasita, artea bezalako hitzak erabili rock talde bati buruz hitz egiterakoan. Edota Radiohead eta integritatea analizatu, nola diskak webean eskegi, multinazional batean egon eta Hugo Chavez-i buruzko dokumentalak gomendatu aldi berean. Egia esan interesgarria litzateke, baita ere, aipatzea talde bat bere itzalak nola ia irentsi dezakeen, beraien abestirik arrakastatsuena zuzenekoetan inoiz ez jotzera iristeraino.

Baina ez, taldearen diskografia osoa jarriko dizuet hemen besterik gabe. Beste guztia segidan etorriko da beraien musikan barneratzea erabakitzen duenarentzat eta hori bakoitzari utziko diot, nere asmoak umilagoak baitira.

PABLO HONEY

DESKARGA

Beraien diskarik txarrena. Bale, taldea saltzen ez naiz oso ondo hasi baina errealitate bat da, beti egon behar da txarrena den diska bat ezta? Hemen daude Creep, You edo Anyone Can Play Guitar esaterako, hemen dago Radiohead-en alderdi normalena, rock alternatiboa jorratzen duen talde ingelesarena. Bueno ez, egia esan,  rock talde ingelesen artean ere disko hau gomendagarria da beraz ez da “erraz entzun daitekeen beste diska bat”  bakarrik. Hasiera besterik ez, ondotik etorri denaren alboan txikia geratu den diska, lan gomendagarri eta ona hala eta guztiz ere.

I don´t belong here

I don´t belong here

THE BENDS

DESKARGA

Rock diska bikaina, biribila eta perfektua bere estiloan. Abesti guztiak dira ederrak, zer nahi duzue esatea, niri zaila egiten zait rock alternatiboan diska hoberik imajinatzea, baina bueno, agian mojabragasegia naiz. Abesti zuzenak eta baita intimistak ere, talde gutxik baitute hauen sensibilitatea. Fake Plastic Trees, High and Dry edo Black Star bezalako abestiak ez dituzte berriro egin ezta egingo ere (ondo deritzot), denborarekin hartzen joan ziren konplexutasuna oraindik ez da hain nabaria eta agian sinpletasun erlatibo horrek egiten du diska hau handia.

Yo do it to yourself

just you, you and no one else

OK COMPUTER

DESKARGA

Serio jar gaitezen, askorentzat istoriako diskarik onenetako batetaz ari bainaiz hizketan, sartu Rateyourmusic-en esaterako. Nik diska honekin hasi nuen ibilbidea eta oraindik gauzak deskubritzen ditut, agian Paranoid Android izango da bizitzan gehien entzun dudan abestietako bat. Rock-a beste konplexutasun batetara eraman zuten, aurreko diskak abesti bilduma bat dira azken finean eta honek gehiago zaintzen dun diskaren osotasun hori. Niretzat ez da entzun dudan diskarik onena baina bai mundu guztiari gomendatu beharreko horietakoa.

Please could you stop the noise, I’m trying to get some rest
From all the unborn chicken voices in my head

KID A

DESKARGA

… eta Thom Yorkek ordenagailuak deskubritu zituen. Errotik aldatu zuten estiloa ingelesek diska onetan eta halere arrakasta mantendu. Wikipediak dioen bezala “Kid A está considerado uno de los álbumes de música popular más desafiantes jamás grabados en tener éxito comercial”. Elektronikoagoa eta esperimentalagoa, minimalista bai musika eta baita letretan ere. Dena aldatu nahi zuten, musikaren munduaren gorenean egoteak ia barrutik hil zituzten eta zerbait berriaren beharra ikusten zuten, kitarrekin jolastu beharrean elektronikaren soinuek entzulearengan izan ditzakeen efektuekin jolasten hasi ziren, musikan sentsazioekin jokatzea funtsezkoa dela ikasi zuten eta irakatsi ziguten.

Sekulako diskotzarra

Oraingoan ez zuten bideklipik atera.

I´m not here

This isn´t happening

AMNESIAC

DESKARGA

Beraien argitarapenik jazzeroena agian zeozer esatearren, influentzia desberdin asko nahasten baitituzte diska honetan maisutasunez. Kid A-ren grabaketa prozesu berean sortu zen arren agian ez da hain etereoa eta gitarrak ere pisu gehiago dutela esan genezake. Batzuetan listoia altuegi jarri izana putada bat da talde batentzat eta agian Radioheadi hori gertatu zitzaion diska honekin, Kid A-k eklipsatu baitzuen diska biribil hau.

I used to think
I used to think
There is no future left at all
I used to think

HAIL TO THE THIEF

DESKARGA

Nere diskorik gustokoenak egunaren arabera aldatzen dira baina media bat eginez gero hau lehen postuan agertuko litzateke. Nere ustez Radiohead-en soinuaren gailurra, nahiz eta ez garen asko hori pentsatzen dugunak. Baina bueno, musikak asko du subjetibotik eta zer egingo diogu ba, nik 2+2=5 abestian kitarrak anplira nola konektatzen diren entzuten dudan momentutik azken segunduraino gozatzen dut beste diska oso gutxirekin egiten dudan moduan.

Hail to the Thief pause botoia sakatzea da, Wolf at the Door abestia amaitzearekin batera berriz play-ri emateko.

I’ll stay home forever
Where two and two always makes five

IN RAINBOWS

DESKARGA

Diska honekin aspaldian ez bezala “rockeatzen” hasi ziren berriz eta berriro ere argi utzi ziguten zergatik diren hain handiak: ABESTIAK egiten onenak direlako. Halere, eta lehen aldiz bere diskografian, nere ustez bi abesti “montonero” egin zituzten, iPod-ean beti pasatzen dituzun horietakoak, barkaezina Radiohead bezalako talde batentzat. Diskazo bat halere

Dedicated to all you, all your needs

THE KING OF LIMBS

DESKARGA

Aurten atera berri da beraien azken diska. Ez naiz rodeoekin ibiliko, gehiago eska diezaiekegu gaina halere disko bikaina da, ederra. Beraien argitarapenik elektronikoena, jakina da Thom Yorkek aspaldian elektronika eta musika klasikoa besterik ez dituela entzuten, eta askoren ustetan diska hau Radiohead-ena baino beraien abeslariaren bakarkako diska bat da, Standstill-en azkenarekin geratu zen antzera. Oso gustora entzuten da baina laburra da eta Radiohead-ez hitz egiten ari gara eta itzala iada handiegia dute beraien lanak justiziaz baloratu ahal izateko. Halere, ni diska oso ona dela defendatzen dutenetakoa naiz

There´s an empty place inside my heart

BONUS TRACK:

Amanda Palmer performs the popular hits of Radiohead on her magical ukelele

DESKARGA

Ba hori, sarrerari falta zitzaion toke bizarroa, Radiohead-en greatest hits antzeko bat ukelele baten laguntzaz jota. Broma bat dirudien arren nahiko ondo dago eta taldearen zale frikientzat kuriosidade polita izateaz gain, gaurko sarrera honi amaiera emateko ginda dotorea ere bada.

Besterik gabe, hurrengoan txapa txikiagoa sartuko dudala zin dagizuet.

SWANS

Swans-ez hitz egiterakoan generoak aipatzea ez da beharrezkoa, ez zaizkigu inporta hirugarren abestiko leloa eta ez naiz hasiko noizbait, diskan zehar, xilofono bat ere entzuten dela aipatzen. My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky bezalako diska baten aurrean gaudenean horrek guztiak berdin du eta ez dut denborarik hortan galduko. Kuestioa lan honek guztiz irensten zaituela da, zulo beltz baten modura. Baina horretarako ez ditu sekulako riff astunak erabiltzen, ezta soinu estridenteak ere, baina ez die inolaz ere horrelakoei muzin egiten. Osotasun bat bezala hartu beharreko lana den arren abesti biribilak dauzka, bakarka lasai asko funzionatzen dutenak eta hori guztia beste talde konkreturik gogoratu gabe egiten dute.

Swans-ez hitz egiterakoan, agian, hobe da argazki bat zuri-beltzean eskegi eta ezer ez esatea. Azken batean, Michael Gira abeslariaren hitzek ez badizue ezer esaten alperrik nabil hizketan.

MYSPACE

DESKARGA

Portishead/Norah Jones

Aspaldian bloga berritu nahian ibili naiz baina bi disken artean zein aukeratu dudatan ibili naiz, ea zein gomendatu erabaki ezinik. Egia esan, beraien artean antz gehiegirik ez duten bi disko dira baina aurretik iada erabili dudan formula bati helduz, ezaugarri komun bati erreparatuko diot blogean biak eskegitzeko aitzaki gisa eta bakoitzak ikus dezala zein zaion erakargarriago.

Norah Jones eta Beth Gibbons bi emakume dira, bi abeslari, jatorri ezberdinak izateaz gain territorio musikal desberdinetan ibili ohi direnak. Lehenak Grammy sari andana du etxean pilatuta eta azken aldian estatu batuetan sortu den abeslaririk ezagunenetakoa da, Jazz kutsuko abesti entzungarri eta ederrak sortzen habilezia berezia duena. Edonork entzun dezakeen musika da berea, delikatua eta zuzena, piano batek gidatutako piezak dira Norah estatubatuarrak errepertorioko gehienak. Musika intimista izan arren, arina da honakoa. Baina entzungarri izateak ez dio kalitaterik kentzen.

Beth Gibbons ,ordea, Portishead talde britainiarreko buru da. Trip-hop generoaren zakuan dagoen taldea da berau, bai, doinu lasai eta ahots goxoekin barrenak astintzen dizkizun elektronikaren sail hortakoa. Beth-ek ahots berezia du, musika hipnotrikoarekin batera garuna masajeatzen dizuten pasarteak sortzeko eratua izan zela dirudiena. Garbi dago hauena ez dela Norah-k hain gustuko dituen pop estrukturak eta buruan geratzen zaizkizun erritmoak lantzea, musika hau sentsazioekin jokatzea gustoko dutenen eskutik datorkigu eta influentzia eta soinu desberdinez lagundurik, benetan soinu propio eta erakargarria izatea lortu dute urteen poderioz.

Bakoitzak ikusiko du zein proposamen iruditzen zaion interesgarriago, Norah-ren musika fresko eta zuzena ala Beth-en intimitate erreflexiboagoa. Hemen lehenengoaren Come Away With Me eta Third diskak jarriko dizkizuet, bakoitzarekin proba dezazuen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MYSPACE NORAH JONES

MYSPACE PORTISHEAD

NORAH JONES – COME AWAY WITH ME

PORTISHEAD – THIRD

 

Orain dela hiru urte, blog hau hasi nuenean, jarri nituen lehenengo gauzak Refused taldearen New Noise abestiaren bideoklipa eta taldeak abestia dela eta idatzi zuen manifestoa izan ziren. Hori idatzi nuenean iada 10 urte pasatuak ziren suediar hauek diska argitaratzea erabaki zutenetik eta oraindik ere erabateko gaurkotasuna zuen. Noski, orain, hiru urte beranduago, berdina esan dezakegu manifestu hartaz. Izan ere, beraiek zioten bezala, diska haubombinazio” kimeriko bat da, 12 eztandetan aurkeztua. Bomba bat enztulearentzat bere burua eta belarriak astintzen dituena.

Gazte idealista eta ilustratu hauek gauzak aldatu nahi zituzten, erritmo berriak dantzatu nahi zituzten, benetako obra bat sortu nahi zuten, sistemaren tentakulo anitzetatik ihes egin eta integritatea mantendu. Eta hori lortzeko oihu egiteko prest zeuden. Modu horretan bakarrik sor zitekeen horrelako diska bat, sortze prozesuan dena emanez eta esan nahi zuten guztia ondo konzentratuz. Amets bat diska bilakatu zutela esan genezake, cd ideal bat sortu zuten, denboraren eragina ekiditeko gai den  manifestu musikal bat, nahi duenak beti bere eskura izango duen momentu eta ideia batzuen existentziaren froga eternoa.

Ikus daiteke beraz, egin zutena ederra izan zela, ederregia agian. Taldea uzterakoan Refused hilda zegoela aldarrikatu zuten, kazetariei beraien argazkiak erretzeko eskatu eta musikak mehatxu bat izaten jarraitu behar zuela oihukatu. Beraien azken kontzertuan poliziak sartu ziren eta Rather be alive, rather be alive, rather be alive, rather be alive!!! kantatzen jarraitu zuten eztarriak urratuz eta mito bilakatzeko papeleta guztiak zituen argazki bat eratuz. Halere, gaur egun abeslaria Sony multinazionalean dago beste talde batekin, mezu berbera ahoan eta izar tatuatu batekin bihotzean, hori bai.

Etorriko omen zen punk olatu berri hori ez da etorri ezta etorriko ere, hemen ez baita tsunamirik inoiz sortuko eta iada hori aspaldi asimilatu genuen. Halere, diska hau beti izango dugu lagun amestu nahi dugunerako.

Hemen behean diskaren libretoan datorren testu luzea uzten dizuet ingeleraz, abesti bakoitzari eta bere esanahiari buruzko esplikazioekin. Besterik gabe, hurrengo transmisiorarte.

DESKARGA

 

The worms of the senses ponder quickly towards destruction. Winning is not everything but in our elitist competitive society it is all that matters. Rice cakes for the people and caviar for the leaders who built our world around machines, money and matter. We were left out of the plan and our destination is set by the used car dealer or the factory boss. Bored we walk home with our heads hanging and our creativity stolen as an effect of capitalist gain. In a dream state there is nothing more than simple abstraction of the mind from the matter and the belief that work will somehow “macht frei”. The theory that Marx recognised from Feuerbach, and no we, the people, need to see the spectacle that binds us to our “destiny”. Alienation is not commodity, figures, statistics or make believe but very much a real tool of oppression and seclusion. If we can’t take our part then we must not take part. The faculties of the skull are another dimension of that which is sucking us dry. The imperialisation of the third world is dominant even in our taste for soft drinks and afternoon snacks. With dry wits and knuckles dragging the ground co-operations claim that profit is rightfully theirs and that the blood squeezed out of Africa, South America, Burma, The Baltic states and South Asia is nothing but market interest and public craving. Their products are death and they are salesmen of corruption  and power abuse. They are the slave dealers of our time. They are the inquisition. They are the machine that must be stopped.

Turn the knob and wait for the liberating sound of ecstasy and revolution. Who pays the newsman and who owns the radio stations and who runs the record label? Who benefits from the de-politicizing in art and music and who benefits from the clean sound of the next pop wonder? Who runs the game show and who pays the salaries to the reporters? Here and now we offer you a taste of our liberation frequency, provided by us for your satisfaction and excitement. This is radio clash, 33 Revolutions Per Minute, our haven of thoughts and ideas. It could be yours too, if only you’d let yourself go and turn the knob and listen and love and sing and think.

Stuck by the deadly rhythm of the production line. Stuck by the conditions set by the capitalist market. Stuck by the necessities of living and forced to take part. If we are tired it is because we are supposed to be and if we are hungry it is because we have to be and if we are bored it is because it is expected of us. Bored and chained and stuck and dead. New forms of work camps are arranged and new ways of hiding the monotonous beat of slavery are being presented. The preliminary condition required for propelling the workers to the status of “free” producers and consumers of commodity was the violent expropriation of their own time. The spectacular return of time was made possible only after this dispossession of power. Urbanism is capitalism’s seizure of the natural and human environment; developing logically into absolute domination, capitalism can and must now remake the totality of space into it’s own setting. Time, work, environment and joy all have their norms set by modern ways of production.

The awkward youngster touches his poster and glances upon the stars and the heavens. The day seems neverending and there is a certain notion of innocence and childhood play. The mantra will be repeated and we will learn to obey and love and cherish the chosen few. Manners inconceivable and then we have to live. Ideals corrupted and echoes from the past about ideas once held true are shining like untouchable constellations. But we are all stars, shining and burning, cruising down the highway looking for the next stop and the next break from capitalised boredom and slavery. Then there is the option of summer holidays vs. punk routine. Then there is greed and money and fallen heroes. “We are all tired of dying”. So why not try and live for a change and turn that glimmering into bright shining creation through the realisation that you know everything and that you are you?

Must I paint you a picture about the way that I feel? This situation of Art vs. Life and the present elitism within the bourgeoisie and upper-class. The critics hold their heads high cause they know about the real suffering and the real work while we get the easy accessible forms of communication and entertainment, pinned down simple for us to comprehend. The lack of stimulants within art, politics and life lowers our standards which is why we settle for talkshows and MTV. We are not stupid, but if we are treated like ingrates we will start to act like children. The lack of challenging forms of expression and thoughts of fire and self-confidence gives us a passive and hollow nature. So reclaim art, take back the fine culture for the people, the working people, the living people and burn down their art galleries and destroy their fancy constructions and buildings. Cause we, unlike the bourgeoisie, have nothing to lose and therefore our expression will be the only honest one, our words will be the only challenging ones and our art will be the one revolutionary expression. We need new noise and new voices and new canvases to become something more than the last poets of a useless generation.

The credentials with which we call upon you are simple linguistics thrown and tossed liked flaming songs of discontent. The Refused party programme screams out not 1, not 2, not 3, not 4, not 5 but 6 opinions and 6 structures of change and 6 levels of liberation. All in all not mystical but direct and attractive and as we shout “Yeah” you’ll feel the same sensation best described by Tomas Paine: “Let them call me rebel and welcome, I feel no concern from it; but I should suffer the misery of devils, were I to make a whore of my soul…”. Here and now and all the time the mythical touch and the obvious message. Behold the wisdom of the party program.
Pro (in favour) – attest (testify for).

The time is now and still we sit and wait for it to become the now that we think we need. The movement of protest has strong traditions and we are far from the first to recognise and use the power of the song and the words from the young poets. We are trembling from the taste of days gone to waste and there is inspiration and there is clarity. Phil Ochs stated firmly “If I have something to say I’m going to say it now” and still protest song 68 is nothing more than a pastiche, a blueprint of seduction of the echoes that once filled the corridors of dorms and boys/girls rooms in an era where rebellion and revolt was present in art and music. From the first until the last, from the taste of longing freedom to the shackles of oppression, the weapon of the artist has always been used.

Refused are fuckin dead that’s what the answering machine said, looks like this is it!!! They talked one to many shit about the upper-class and the government, did you hear what those faggots said in some fanzine someone else read. I heard they are a bunch of spoiled little rich kids who need to get their asses kicked. Fuckin ingrates! Fuckin pussies!! Refused are fuckin dead guaw huydsas kjhds aowedde (fighting sequence). Refused are fuckin dead by order of the postmaster general just like the panthers only this time for real because SAPO have tapped their telephones and the Umeå police raided their homes and they must have been killed.

Are you ready baby? For the shape of punk to come. Get the equipment together and we’ll meet at the show. It’s gruesome that someone so handsome should care. We all recognise the hint of the programme screaming at the top of his lungs that “We’re all dressed up and we got somewhere to go”. Like the rebellious swing kids of the 40’s or the crazy jazz heads of the 50’s to the stylish mods of the 60’s we all need to recognise that style in contradiction to fashion is necessary to challenge the conservatism of the youth cultures placed upon us. Strict in our style but with a touch of elegance and freedom and individualism. The uniform and the production of constructive challenges comes in the most unexpected of shapes, Ornette Coleman reinvented jazz altogether and we need a new beat to move to so grab your partner and ask: Do you want to go out with me, watch me get on my knees and bleed? This blind date might take you to places unknown and it will be new and scary and vital. But nonetheless there is no danger in exploration and searching. It never tasted this great to scream “yes” and you never had more enticing cavalier to hold hands with. The new teen hysteria of noise and kisses and politics and crazy entertainment and naked fun and beats and books and poetry and travelling and style. It’s never been safe to live in a world that teaches us to respect property and disregard human life. So drop your belongings and get on this soul train, dig the static sound and think that maybe this once there is just us, the kids, playing the day away, it’s just us kicking over statues and smashing windows of houses of parliaments, just to show them who has the real power. This blind date will take us anywhere we want.

A dream only lasts so long. Imagine the pyramids inhabited by aliens and the dark corridors and the dreams and the longing for better financial conditions. The sweat pours down your neck and you run and you run, heart beating, head pounding, alive tonight. The streets never sleep, they are glowing, vibrating with the echoes of laughter and joy, screams and curses. We just need to take the time and see what it can offer us and how we can break free from this boredom that the capitalist reign has forced upon us. Tonight we can be as mighty as tannhäuser and we can tumble excited down the labyrinths and the turns knowing that derive` is potent. So where do we go from here?

The Apollo programme was a hoax or so we say. The biggest lie was market economy that blinded us with the glory of prosperity and freedom. The deck was dealt and we all lost, on our knees in the dirt hoping for salvation and then we look and there are golden drops of dawn functioning as oral sagas, keeping us shackled, making glory of the lies that the spectacle provides us with. So as we sit tight and enjoy the soap operas that are designed to keep us bleeding out of our eyes and keeps us nodding and sighing, there is still hope in the petrol bomb and in it, the revolution. For in the destruction and the overthrowing there is a certainty of salvation. We need to destroy the museum and it’s old artefacts, we need to tear down the power structures that enslaves and then in revolution we can live and be alive. Yes, this is our hymn and our praise to the brave and bold stranger in the night, to the fed up worker and the angry wife. Hope, revolution and dedication. Fight fire with fire and everything will burn. Yeah.

This manifesto is very much for real

Mike Patton: king for a lifetime

Mike Patton, el puto amo. Bai, besterik gabe, el puto amo. Ni Montserrat Caballe ni Pavarotti ni ostias, azken garai hauteko ahotsik handiena da tipo hau. Bai, gaur punki jaiki naiz, zer egingo diogu, baina beste munduko tontakeriarik ere ez dut esan. Beti potroetatik atera zaiona egin du gizon honek: Faith No More, Mr. Bungle, Tomahawk, Lovage, Fantômas edo Peeping Tom bezalako taldeen ahots nagusi izateaz gain pelikuletarako garraxiak sortu eta mila talderentzat kolaborazioak eskaini dizkigu (Björk-tik John Zorn-ra). Zarata egiten daki ahotsarekin, animali espezie arraro batenak diruditen hotsak sortzen espezialista da eta badaki trip-hop pasarte lasaietara ere egokitzen, baladak kantatzen eta rapeatzen. Ah, eta pelikularen batean ere azaldu da aktore gisa eta disketxe bikain bat ere badauka (Ipecac recordings).

Baina noski, ahots on batek bakarrik ez du askorako balio atzetik zentzua emango dion ezer ez badauka. Horretan ordea tipoa ere habila izan da eta meritua daukala onartu behar da: bereak dira azken urteetako talde influenteetako asko eta berak hanka sartzen duen proiektu bakoitzak interesgarri egiten duen zerbait dauka. Hemen errepaso bat:

DESKARGA

Faith No More ez da edozein talde. 90 hamarkadako talderik handienetako bat, talde askok asko zor die tipo hauei. Askok Angel Dust beraien diska ezagunena gomendatuko lukete, baina lehenago esan bezala, gaur punki jaiki naiz eta king for a day… fool for a lifetime maisulan hau gomendatuko dizuet nik. Rock abesti zuzenak, gitarra funkiak, talde jarkoreto askok nahiko luketen mala ostia eta klasea gainezka, hori da diska honen errezeta. Diska handietan handia.

DESKARGA

Fantômas ia beste zaku batean sartu beharreko taldea da. Slayer, Melvins eta Helmet-ko kideak ditugu hemen (ez da broma, ez) beraien alde experimentalena adierazteko prest. Pattonen gustuko pelikula friki (eta ez hain friki) batzuetako soinu banden bertsioak hardcore/grind/noise filtro batetik pasata eta beti experimentazioarekin jokatuz. Diskazo latza, edonork asimilatu ezin duena halere.

DESKARGA

Mr. Bungle da Pattonen lehenengo taldea, Faith No More-n ezagutarazi zen arren. Funk-a, rock-a, zirkoko musika,  metala, punk,  ska,  swinga,  Europa ekialdeko musika, okurritzen zaizun edozer gauza (bai, hori ere bai). Talde original eta bikaina inundik inora, esandako guztia ezin hobeto nahasteaz gain erraz entzuteko modukoa egiten zuten eta abesti geldo eta politak ere egitera ausartzen ziren, baita emaitza bikainak lortu ere. Latza.

DESKARGA

The Dillinger Escape Plan-i buruz iada hitzegin dut lehenago eta iada Patton ezagutzen hasiak zaretela esango nuke. Ba orain imajinatu biak batera. Bai? ba hori, la ostia. Seguraski gure matematiko maitatuen argitarapenik onenetakoa eta Pattonen erregistro biolentoen erakusgarri den lan bikaina.

DESKARGA

Zu italiarrak lista hontan sartzea ez zait guztiz justua iruditzen baina aipatzeko gogoa neukan, benetan merezi baitute. Avant-garde jazz edo horrelako zerbait jorratzen omen dute hauek, noise pixkat ere bai, hori diote. Ez dakit, fio naiz horrelako etiketez, sonoritate polit bezain frikia dute gainera. Dena dela, diska ezin hobea da Pattonen lana testimoniala den arren.

DESKARGA

Lehen aldiz blog honen historia luze bezain ederrean entzun ez dudan diska bat gomendatuko dizuet. Bueno, behin spotifyn jarri nuen, balio badizue. Mike Patton “bakarlanean” 50-60 hmarkadako italiar klasikoak kantatzen, hori da Mondo Cane. Hau ere ondo egiten omen du tipo honek, ez dakit zuek baina ni fidatzen naiz eta jaitsi egingo dut.

Besterik gabe, ez daukat tipoaz gehiago kontatzeko. Badauzka diska gehiago, rap eta elektronika diskak esaterako, baina zer egingo diogu, gaztea naiz oraindik eta ez ditut denak ezagutzen. Agian Patton #2 post-a izango dugu laister hemen, nork daki.

Inoren Ero Ni – Fosbury

Dick Fosbury atletak Mexikoko olimpiadak irauli zituen 1968-an bere jauzi berri eta efektiboarekin. Estatubatuar honen salto egiteko era berri hau da geuk betidanik ezagutu duguna, kurba hartu eta atzerantz salto egitekoa hain zuzen.

Inoren Ero Ni taldekoek 2009-an aipatutako Fosbury gogoraraztea erabaki zuten, beraien post-hardcore benetan elegante eta klasedunarekin. Andoaindar palindromozale hauek geure atletaren figura zuri beltzean hartu zuten iruditzat beraien azalean, ez dakit bere eragin iraultzaileagatik ala benetan Dick jaunaren silueta bertikalean irudi bitxi eta intrigantea bilakatzen delako. Dena dela, bidehuts-tarren musikak ere konbinazio desberdinekin proba egiteko gogoa erakusten du EP honetako bost abesti hauetan: abeslari benetan pertsonala eta batez ere beraien gitarra benetan landu eta karakteristikoek gidatutako bost pieza ezin interesgarri dira hauek.

Egia esan, gustoa ematen dio bati horrelako perlekin topo egiteak, benetan merezi duen lan bat da hau inongo dudarik gabe.

MYSPACE

DESKARGA

Rock progresibo pixka bat

Apa gaztek, gaurkoan rock progresiboaz buruz hitz egitera nator. Ez, hau ez da etiketa hau zehatz definitzeko saiakera bat izango, tesi doktoral bat merezi duen gaia da hori. Egia esan, etiketa beraren azpian ia antzekotasun gutxi duten taldeak aurki ditzakegu (baita sarrera honen barruan ere)  baina beti parametro batzuen artean mugitzen direnak: normalean baina abesti luzeagoak, estribilotik aldentzen diren pasarteak, ezoizko estrukturak… badakit esaten hari naizena ezer ez esatea bezalakoa dela eta milaka talde daudela deskribapen hori onartzen dutenak baina zer egingo diogu, ez iezadazue gehiago eskatu.

Egia esan, blogean iada hainbat diska eskegi ditut etiketa merezi dutenak baina bueno, kontribuzio berri moduan nire aldetik diska sorta bat utziko dizuet hemen, generoaren “eduki beharrezko diskak” baino (hori pretenziosoegia litzateke nire aldetik eta talde GEHIEGI falta dira), interesgarri iruditzen zaizkidan adibide batzuekin. Ez dira dauden guztiak baina dauden guztiak badira, eta horrekin nahikoa.

PORCUPINE TREE – IN ABESNTIA

Gaur egungo rock progresiboaren talde handiena seguraski. Steven Wilson abeslariaren gidaritzapean diska oso onak argitaratu dituzte ingeles hauek. Etapa desberdinetatik pasa arren (diska batzuk metaleroagoak dira, besteak klasikoagoak, besteak poperoagoak…) beti maila bikaina mantendu dute eta baliteke diska hau izatea beraien diskografiako biribilena. Abesti benetan ederrak aurki daitezke diska honetan, Trains bikaina esaterako.

DESKARGA

TOOL – LATERALUS

Broma gutxi Tool-ekin. 90 hamarkadan sortutako talderik handienetako bat, guztiz soinu pertsonala dutena. Gitarrak, baxuak, bateriak eta abeslariak bakarka egiten dutena iada sinestezina da eta denak nahastean konposizio konplexu bezain entzungarriak sortzeko gai dira genio hauek. Guztiz mirestutako taldea eta diskoa, ez dira gutxi letretan mezu ezkutuak ere aurkitzera iritsi direnak.

Melomano orok entzun beharreko diska.

DESKARGA

 

PINK FLOYD – WISH YOU WERE HERE

Zer esan hauei buruz. Diska mitikoa eta talde are mitikoagoa. Nire txapa irakurri beharrean galdetu zuen gurasoei ea zer esaten dizueten diskari buruz, nik baina hobeto esplikatuko dizue zergatik diren hain handiak. Bost abesti, Shine on you crazy diamond abestitzarraren bi zatiek hasiera eta amaiera ematen diotenak. Ez naiz taldearen aditurik handiena baina entzun diedan diskarik onena dela esan dezaket bildurrik gabe.


DESKARGA

(Pass: http://tocate-una-loco.blogspot.com/)

 

ANATHEMA – A NATURAL DISASTER

Beste tipo haundi batzuk, pieza ederrak eta klasea bilatzen baduzue hau da zuen taldea (barkatu Sigur Rós). Diska bikaina, jarri ditudan beste taldeak baina sentsibilitate handiagoa erakusten dute hauek abesti emotiboagoak sortzen baitituzte, talde gutxiren esku daudenak. Violence abestiak, berak bakarrik, blogeko sarrera bat merezi du.

Kuriositate moduan aipatu tipo hauek hasieran doom-metal doinu ilunak jorratzen zituztela, ia sinestezina.

DESKARGA

 

THE MARS VOLTA – DE-LOUSED IN THE COMATORIUM

Azken hamarkadako diska onenen zerrenda bat begiratuz gero honako hau aurkituko duzue ia zihur. Eta postu altu batean seguraski, ez da gutxiagorako. Soinu guztiz pertsonala dute hauek, entzungarriak dira benetan baina burua joaten zaienean ere badakite pasarte hipnotiko/aluzinogeno luzeak sortzen (galdetu zuzenean ikusi dituen edonori). Abesti biribilez osatutako diska bikaina.

 

 

DESKARGA

 

Egia esan dena idatzi eta gero kionturatu naiz talde hauetako bakoitzak sarrera txukunago bana merezi duela, baita monografiko bat ere. Baina beno, iada idatzia dago eta bueno, ez da fardatzeagatik, baina zaila egingo zaizue hainbeste kalitate biltzen duen sarrerarik aurkitzea blog batean, ez dira edozein talde aipatu ditudanak

Hurrengo transmisiorarte!