Feeds:
Bidalketak
Iruzkinak

Posts Tagged ‘indie’

Gaurkoan aurten argitaratu den diskarik interesgarrienetako batekin natorkizue, Kanada aldetik datorren talde pertsonal honek lan bikaina eskaini baitigu orain gutxi atera den The Suburbs honetan. Ezin esan dezakegu talde ezezagun bat direnik, iada guztiz merezia duten ospea dute hiru disko biribilen ondorioz eta horrez gain gaur egun dagoen talde originalenetako bat da mainstream-ean inongo dudarik gabe. Bibolina, biola, mandolina, akordeoia, xilofonoa, pianoa edota beste hainbat instrumentu agertzen dira beraien musikan, baina kitarrek ere presentzia nabarmena dute, batez ere azken diska honetan, inoiz argitaratu duten lanik zuzenena baita. Baliteke lehen bezain epikoak ez izatea beraien abestiak baina hainbeste temoi album berean oso gutxitan aurki ditzakegu eta ezin kexa gaitezke. 2010ko lanik esanguratsuenetakoa oraingoz inongo dudarik gabe.

MYSPACE

DESKARGA

Read Full Post »

Charlotte Gainsbourg

Apa gaztek, gaurkoan blogaren tematika pixka bat zabaltzeko asmotan musika ez ezik, zinea ere biltzen duen sarrera batekin natorkizue,  Charlotte Gainsbourg frantziar aktoresa ardatz harturik.

Charlotte Serge Gainsbourg mitikoaren alaba da (Je t’aime… moi non plus abestiaren sortzailea, bai erdi-pornoa den abesti hori) eta bere aktoresa lanagatik ezagunagoa den arren, diskoak ere kaleratzen ditu, aurtengo IRM izenekoa adibidez. Bertan abesti ederrak aurki daitezke, eta lasai, ez da nere frikada bat, irratietan egunero agertzeko moduko abestiak dira (oker ez banago diskako abesti bat telebistako iragarki batean agertzen da). Benetan diska gomendagarria iruditzen zait, anitza eta entzungarria. Kuriositatearekin geratu bazarete, jaitsi diska beheko estekatik eta oraindik ez bazaituztet konbentzitu ea, feelthenoisemag horrirako egindako kritikak gehiago motibatzen zaituzten.

DESKARGA

MYSPACE

Dama honen lan zinematografikoari dagokionez, bi pelikula gomendatuko ditut, guztiz tematika desberdinekoak hori bai. La Ciencia del Sueño eta Anticristo. Egia esan bi pelikula hauek dira aktoresa hau azken aldian gorenera eraman dutenak (21 gramos-en adibidez papel bat ere bazuen arren) eta guztiz estilo desberdina duten bi zuzendariren eskutik datoz: Michel Gondry imaginazioz betea eta Lars Von Trieeeeer klasifikaezina.

Lehena, Gondry faktoriako komedia erromantiko haundia da, gizon doilor eta ankerrena unkitzeko modukoa. Baina lasai, ez gara 13 urteko neskatoak maite dituzten pelikula kursi batez hari, Charlotte Gainsbourg-etaz hari gara, ez Sandra Bullock-etaz. Guztiz gomendagarria, jaitsi ezazue, nahiz eta gero nahi baduzue lagunei ukatu komedia erromantiko bat gustatu zaizuela.

Bigarrena guztiz desberdina da, zuzendari daniarra minimoki ezagutzen duenak suposatuko duen bezala. Eromenaren islapen garbi bat azaltzen du pelikulak, eszena gogor eta agian krudelak izan daitezkeenekin. Polemika sortu zuen estreinaldian, nola ez, eta askorentzat kaka borobila den moduan, askorentzan maisulana da. Bakoitzak esango du zer iruditzen zaion, nik bizitzan ikusi dudan pelikularik impaktanteenetakoa dela esan dezaket dudarik gabe. Gomendatuta geratzen da.

Pelikulak jaisten denok dakigu, beraz ez naiz interneten bilatzen hasiko hemen estekak jartzeko, sentitzen dut ;). Ah eta hori bai, hurrengo transmisioan zarata pixkatekin etortzea espero dut, azken aldian akzesibleegi nabil eta hori onartezina da.

Hurrengo transmisiorarte

Read Full Post »

Musika zale orori gertatzen zaio diska, melodia edo talde jakin bat momentu konkretu batekin erlazionatzea arrazoi desberdin askorengatik. Ba, gaurkoan aukeratu dudan Vivalaguerra izeneko diska, horietako bat izango litzateke, Standstill talde bartzelonarrarena. Aipatutako fenomenoa gertatzeko arrazoiak asko izan daitezke esan bezala, baina bat beste guztien gainetik altxatzen da, eta hori kalitatea da. Diska batek kalitatea badauka, nahiz eta zure estiloa ez izan edota norberaren talde fetitxea ez izan, zure oroimenean grabatuta geratzeko aukerak nabarmen hazten dira.

Baina, paranoiak alde batera utzita zentra gaitezen musikan, zihurrenik horretarako ari baitzara irakurtzen testua hau.  Standstill talde nahiko “berezia” edo pertsonala dela esan genezake. Hasiera batean doinu hardcoretoak lantzen hasi ziren Snapcase mitikoekin Split bat ateratzera heltzeraino. Orain, ordea, doinu alternatibo edo “indie” edo dena-delakoetatik gertuago daude, izaera nahiko markatua duen taldea dela esan dezakegularik. Joera hau, zuzenekoetan ere islatzen da, izan ere, segun eta zein konztertuetan, antzerki talde baten laguntza izaten dute, abestiak antzezteko edo. Musikalki, Vivalaguerra, beraien azken disko hau, ezin esan dezakegu hardcore-kutxukoa denik, nahiz eta noizean behin gitarretan doinu horiekiko zaletasuna igertzen den.

Horrez gain, diska hau erakargarri egiten duen ezaugarri garrantzitsu bat letrak dira. Diskaren izenburu beretik ohar gaitezke tipo hauenak ez direla ohiko letrak, bene benetan ezaugarri funtsezko bat baitira album osoan zehar. Ezin esan dezakegu entzun eta zuzenean asimilatzeko letrak direnik,  baina beraien joera poetiko berezi hori benetan interesgarria iruditzen zait, gutxienez arretaz entzutera bultzatzen baitzaituzte, pelikula bateko eszenak deszifratuz ari bazina bezala, esaldi bakoitzaren atzean zer ezkutatzen den jakiteko gogoa sortzen baitzaio entzuleari.

Besterik gabe, taldearen informazio pixkat, bideoklip bat, atera berri duten “Diez años y una zanahoria” izeneko DVD-aren trailerra eta beraien letra batekin uzten zaituztet,eta ohi bezala testuaren hasierako portadan sakatu deskargatzeko.

Web orria

Myspace

1,2,3 Sol

Diez años y una zanahoria trailer

La mirada de los mil metros

Es la ocasión ideal
para hablar de verdad
es la ocasión semanal
para hablar de verdad
es la ocasión natural
de evitar que nadie acabe muy mal

y así saldré más ligero
ya sin miedo
y cogeré aire
un poco de aire

estaría muy bien
“hola ¿qué tal? cuanto tiempo”
un abrazo raro y un beso
celos
juegos
Estrategos
ego trip
bailas al espejo
come come carretera
¿dónde vas?
“hola ¿qué tal? ¿cuánto tiempo?”
“muy bien con el grupo y eso”
y un aplauso
¿salimos o no?
¿seguimos o no?

vamos a medir cual es,
si es distancia
entre la amistad
y la infinita complicidad
“desconcierto existencial”
Va, no me jodas Fernando
necesito aire

firmaremos un 7% para discos tristes
todos dicen que es lo justo
y nadie sabe a costa de quien,
qué, cómo y cuánto todavía ensayamos

estaría muy bien
y si vuelves a poner
en un mensaje aquello
¿cómo era?… sí, cielo
yo no soy tu cielo
es más me das miedo
miedo a pensar la boca
de quién me representa
y qué les cuenta
por la noche en los lavabos

estaría muy bien.

Read Full Post »

« Newer Posts