Feeds:
Bidalketak
Iruzkinak

Posts Tagged ‘rock’

20 uñas


Agur esatean bere horretan uzten bazaituzte, azkenean gorputza kontsumitu eta hilotza zegoen tokian hezur pila bat eta hogei atzazal geratzen dira. Besterik gabe, hogei atzazal dira zure biziak ondorengoei uzten dien ondasun handiena.

Nik ere, azken aldian, blog hau erdi-hilik izan dut, koman edo agian deskantsatzen besterik ez. Kuestioa da, iada gogo gutxi izaten dudala musikari buruz idazten hasteko, ez galdetu zergatik, nik ere ez baitiot neure buruari galdegiten. Horregatik, nik ere hogei atzazal bederen utzi beharko ditut, bakoitzak nahi bezala interpretatu ditzan: poeta frustratu optimistak esango du blog hontakoak lur oparoetarako ongarri izan ahal daitezkeela eta nihilistaren batek edo beste, dena bezala, ezereza utziz joango dela.

Ez dakit noizbait berriz Testicular honetan berriz idatziko dudan ala ez, ez dakit hau agur bat den ala ez. Dakidana da, zera hau hiltzera badoa, behintzat azken hitzak izan daitezkeenak esanda hil dadila nahi dudala. Horrexegatik uzten dizuet Moho-ren diska hau badaezpada, 20 atzazal besterik ez, norbaitek esango du ez dela agur oso poetiko edo erromantikoa. Nik, nahiago dut blog hau talde madrildarraren moduan hil dadin, kontzertuak “Somos Moho y vamos a hacer un poco de ruido, cabrones” batekin hasten zituzten horien antzera. Emanaldiaren amaieran izerdi aztarnek bertan zerbait bizi izan zela gogorarazten zuten beraien kontzertu horien moduan.

Eskerrak hemen idatzitakoak interesgarri iruditu zaizkion orori. Besterik gabe, kontzertuetan ikusiko dugu elkar.

IKUSI ARTE

Read Full Post »

Sebadoh

Dinosaur Jr taldeko Lou Barlow baxulariak bere talde nagusia utzi zuenean eratu zuen taldea da Sebadoh eta baita oporraldi hauetan gehien entzun dudan taldeetako bat ere. Indie/rock/lo-fi omen da egiten dutena, baina errazago deskribatzen saiatuko naiz: rock talde bat da ezbairik gabe, melodia ezer baina gehiago maite duena eta baita melankoliko jartzea ere batzuetan, zergatik ez. Baina, azken finean, gitarrek gidatutako abestiak egiten dira maisuak tipo hauek zerbait izatekotan.

Are errazago ere jar diezazueket agian: udararako diska perfektu horietako bat da honakoa.

MYSPACE

DESKARGA

Read Full Post »

… edo Monografikoak #3: RADIOHEAD

Blog musikal bat izateak ez du zentzu gehiegirik ez baduzu zeure talde gustokoenei buruz idazten, horregatik, banekien aspaldian Radiohead-i buruz idazten bukatuko nuela. Post hau orain dela urte bete idatz nezakeen, edo orain dela bi urte, baita hiru ere. Baina ez, talde honek merezi duen testua idazteko gai izateari itxarotea erabaki nuen. Oraindik ez naiz gai baina hemen doa “Jon, zein da zeure talde gustokoena?” galdetzen didatenean aipatzen dudan talde horri eskaini nahi diodan tributo xumea

Radiohead-i buruz hitz egitea ez da erraza, ordea. Zer da benetan aipatu beharrekoa? Nola musikaren mundua irauli eta aldizkari guztietako azaletan agertzea lortu zituzten? Ala jendea ezagutzea gauza erraza dela ikasi zutela esperientzia horren ondorioz? Beraien bideoklipak ere aipa nitzake eta Michel Gondry eta antzeko zuzendariak ere bide batez, edota Stanley Donwood-en azalak. Eta, behin hasita, artea bezalako hitzak erabili rock talde bati buruz hitz egiterakoan. Edota Radiohead eta integritatea analizatu, nola diskak webean eskegi, multinazional batean egon eta Hugo Chavez-i buruzko dokumentalak gomendatu aldi berean. Egia esan interesgarria litzateke, baita ere, aipatzea talde bat bere itzalak nola ia irentsi dezakeen, beraien abestirik arrakastatsuena zuzenekoetan inoiz ez jotzera iristeraino.

Baina ez, taldearen diskografia osoa jarriko dizuet hemen besterik gabe. Beste guztia segidan etorriko da beraien musikan barneratzea erabakitzen duenarentzat eta hori bakoitzari utziko diot, nere asmoak umilagoak baitira.

PABLO HONEY

DESKARGA

Beraien diskarik txarrena. Bale, taldea saltzen ez naiz oso ondo hasi baina errealitate bat da, beti egon behar da txarrena den diska bat ezta? Hemen daude Creep, You edo Anyone Can Play Guitar esaterako, hemen dago Radiohead-en alderdi normalena, rock alternatiboa jorratzen duen talde ingelesarena. Bueno ez, egia esan,  rock talde ingelesen artean ere disko hau gomendagarria da beraz ez da “erraz entzun daitekeen beste diska bat”  bakarrik. Hasiera besterik ez, ondotik etorri denaren alboan txikia geratu den diska, lan gomendagarri eta ona hala eta guztiz ere.

I don´t belong here

I don´t belong here

THE BENDS

DESKARGA

Rock diska bikaina, biribila eta perfektua bere estiloan. Abesti guztiak dira ederrak, zer nahi duzue esatea, niri zaila egiten zait rock alternatiboan diska hoberik imajinatzea, baina bueno, agian mojabragasegia naiz. Abesti zuzenak eta baita intimistak ere, talde gutxik baitute hauen sensibilitatea. Fake Plastic Trees, High and Dry edo Black Star bezalako abestiak ez dituzte berriro egin ezta egingo ere (ondo deritzot), denborarekin hartzen joan ziren konplexutasuna oraindik ez da hain nabaria eta agian sinpletasun erlatibo horrek egiten du diska hau handia.

Yo do it to yourself

just you, you and no one else

OK COMPUTER

DESKARGA

Serio jar gaitezen, askorentzat istoriako diskarik onenetako batetaz ari bainaiz hizketan, sartu Rateyourmusic-en esaterako. Nik diska honekin hasi nuen ibilbidea eta oraindik gauzak deskubritzen ditut, agian Paranoid Android izango da bizitzan gehien entzun dudan abestietako bat. Rock-a beste konplexutasun batetara eraman zuten, aurreko diskak abesti bilduma bat dira azken finean eta honek gehiago zaintzen dun diskaren osotasun hori. Niretzat ez da entzun dudan diskarik onena baina bai mundu guztiari gomendatu beharreko horietakoa.

Please could you stop the noise, I’m trying to get some rest
From all the unborn chicken voices in my head

KID A

DESKARGA

… eta Thom Yorkek ordenagailuak deskubritu zituen. Errotik aldatu zuten estiloa ingelesek diska onetan eta halere arrakasta mantendu. Wikipediak dioen bezala “Kid A está considerado uno de los álbumes de música popular más desafiantes jamás grabados en tener éxito comercial”. Elektronikoagoa eta esperimentalagoa, minimalista bai musika eta baita letretan ere. Dena aldatu nahi zuten, musikaren munduaren gorenean egoteak ia barrutik hil zituzten eta zerbait berriaren beharra ikusten zuten, kitarrekin jolastu beharrean elektronikaren soinuek entzulearengan izan ditzakeen efektuekin jolasten hasi ziren, musikan sentsazioekin jokatzea funtsezkoa dela ikasi zuten eta irakatsi ziguten.

Sekulako diskotzarra

Oraingoan ez zuten bideklipik atera.

I´m not here

This isn´t happening

AMNESIAC

DESKARGA

Beraien argitarapenik jazzeroena agian zeozer esatearren, influentzia desberdin asko nahasten baitituzte diska honetan maisutasunez. Kid A-ren grabaketa prozesu berean sortu zen arren agian ez da hain etereoa eta gitarrak ere pisu gehiago dutela esan genezake. Batzuetan listoia altuegi jarri izana putada bat da talde batentzat eta agian Radioheadi hori gertatu zitzaion diska honekin, Kid A-k eklipsatu baitzuen diska biribil hau.

I used to think
I used to think
There is no future left at all
I used to think

HAIL TO THE THIEF

DESKARGA

Nere diskorik gustokoenak egunaren arabera aldatzen dira baina media bat eginez gero hau lehen postuan agertuko litzateke. Nere ustez Radiohead-en soinuaren gailurra, nahiz eta ez garen asko hori pentsatzen dugunak. Baina bueno, musikak asko du subjetibotik eta zer egingo diogu ba, nik 2+2=5 abestian kitarrak anplira nola konektatzen diren entzuten dudan momentutik azken segunduraino gozatzen dut beste diska oso gutxirekin egiten dudan moduan.

Hail to the Thief pause botoia sakatzea da, Wolf at the Door abestia amaitzearekin batera berriz play-ri emateko.

I’ll stay home forever
Where two and two always makes five

IN RAINBOWS

DESKARGA

Diska honekin aspaldian ez bezala “rockeatzen” hasi ziren berriz eta berriro ere argi utzi ziguten zergatik diren hain handiak: ABESTIAK egiten onenak direlako. Halere, eta lehen aldiz bere diskografian, nere ustez bi abesti “montonero” egin zituzten, iPod-ean beti pasatzen dituzun horietakoak, barkaezina Radiohead bezalako talde batentzat. Diskazo bat halere

Dedicated to all you, all your needs

THE KING OF LIMBS

DESKARGA

Aurten atera berri da beraien azken diska. Ez naiz rodeoekin ibiliko, gehiago eska diezaiekegu gaina halere disko bikaina da, ederra. Beraien argitarapenik elektronikoena, jakina da Thom Yorkek aspaldian elektronika eta musika klasikoa besterik ez dituela entzuten, eta askoren ustetan diska hau Radiohead-ena baino beraien abeslariaren bakarkako diska bat da, Standstill-en azkenarekin geratu zen antzera. Oso gustora entzuten da baina laburra da eta Radiohead-ez hitz egiten ari gara eta itzala iada handiegia dute beraien lanak justiziaz baloratu ahal izateko. Halere, ni diska oso ona dela defendatzen dutenetakoa naiz

There´s an empty place inside my heart

BONUS TRACK:

Amanda Palmer performs the popular hits of Radiohead on her magical ukelele

DESKARGA

Ba hori, sarrerari falta zitzaion toke bizarroa, Radiohead-en greatest hits antzeko bat ukelele baten laguntzaz jota. Broma bat dirudien arren nahiko ondo dago eta taldearen zale frikientzat kuriosidade polita izateaz gain, gaurko sarrera honi amaiera emateko ginda dotorea ere bada.

Besterik gabe, hurrengoan txapa txikiagoa sartuko dudala zin dagizuet.

Read Full Post »

Mike Patton, el puto amo. Bai, besterik gabe, el puto amo. Ni Montserrat Caballe ni Pavarotti ni ostias, azken garai hauteko ahotsik handiena da tipo hau. Bai, gaur punki jaiki naiz, zer egingo diogu, baina beste munduko tontakeriarik ere ez dut esan. Beti potroetatik atera zaiona egin du gizon honek: Faith No More, Mr. Bungle, Tomahawk, Lovage, Fantômas edo Peeping Tom bezalako taldeen ahots nagusi izateaz gain pelikuletarako garraxiak sortu eta mila talderentzat kolaborazioak eskaini dizkigu (Björk-tik John Zorn-ra). Zarata egiten daki ahotsarekin, animali espezie arraro batenak diruditen hotsak sortzen espezialista da eta badaki trip-hop pasarte lasaietara ere egokitzen, baladak kantatzen eta rapeatzen. Ah, eta pelikularen batean ere azaldu da aktore gisa eta disketxe bikain bat ere badauka (Ipecac recordings).

Baina noski, ahots on batek bakarrik ez du askorako balio atzetik zentzua emango dion ezer ez badauka. Horretan ordea tipoa ere habila izan da eta meritua daukala onartu behar da: bereak dira azken urteetako talde influenteetako asko eta berak hanka sartzen duen proiektu bakoitzak interesgarri egiten duen zerbait dauka. Hemen errepaso bat:

DESKARGA

Faith No More ez da edozein talde. 90 hamarkadako talderik handienetako bat, talde askok asko zor die tipo hauei. Askok Angel Dust beraien diska ezagunena gomendatuko lukete, baina lehenago esan bezala, gaur punki jaiki naiz eta king for a day… fool for a lifetime maisulan hau gomendatuko dizuet nik. Rock abesti zuzenak, gitarra funkiak, talde jarkoreto askok nahiko luketen mala ostia eta klasea gainezka, hori da diska honen errezeta. Diska handietan handia.

DESKARGA

Fantômas ia beste zaku batean sartu beharreko taldea da. Slayer, Melvins eta Helmet-ko kideak ditugu hemen (ez da broma, ez) beraien alde experimentalena adierazteko prest. Pattonen gustuko pelikula friki (eta ez hain friki) batzuetako soinu banden bertsioak hardcore/grind/noise filtro batetik pasata eta beti experimentazioarekin jokatuz. Diskazo latza, edonork asimilatu ezin duena halere.

DESKARGA

Mr. Bungle da Pattonen lehenengo taldea, Faith No More-n ezagutarazi zen arren. Funk-a, rock-a, zirkoko musika,  metala, punk,  ska,  swinga,  Europa ekialdeko musika, okurritzen zaizun edozer gauza (bai, hori ere bai). Talde original eta bikaina inundik inora, esandako guztia ezin hobeto nahasteaz gain erraz entzuteko modukoa egiten zuten eta abesti geldo eta politak ere egitera ausartzen ziren, baita emaitza bikainak lortu ere. Latza.

DESKARGA

The Dillinger Escape Plan-i buruz iada hitzegin dut lehenago eta iada Patton ezagutzen hasiak zaretela esango nuke. Ba orain imajinatu biak batera. Bai? ba hori, la ostia. Seguraski gure matematiko maitatuen argitarapenik onenetakoa eta Pattonen erregistro biolentoen erakusgarri den lan bikaina.

DESKARGA

Zu italiarrak lista hontan sartzea ez zait guztiz justua iruditzen baina aipatzeko gogoa neukan, benetan merezi baitute. Avant-garde jazz edo horrelako zerbait jorratzen omen dute hauek, noise pixkat ere bai, hori diote. Ez dakit, fio naiz horrelako etiketez, sonoritate polit bezain frikia dute gainera. Dena dela, diska ezin hobea da Pattonen lana testimoniala den arren.

DESKARGA

Lehen aldiz blog honen historia luze bezain ederrean entzun ez dudan diska bat gomendatuko dizuet. Bueno, behin spotifyn jarri nuen, balio badizue. Mike Patton “bakarlanean” 50-60 hmarkadako italiar klasikoak kantatzen, hori da Mondo Cane. Hau ere ondo egiten omen du tipo honek, ez dakit zuek baina ni fidatzen naiz eta jaitsi egingo dut.

Besterik gabe, ez daukat tipoaz gehiago kontatzeko. Badauzka diska gehiago, rap eta elektronika diskak esaterako, baina zer egingo diogu, gaztea naiz oraindik eta ez ditut denak ezagutzen. Agian Patton #2 post-a izango dugu laister hemen, nork daki.

Read Full Post »

Dick Fosbury atletak Mexikoko olimpiadak irauli zituen 1968-an bere jauzi berri eta efektiboarekin. Estatubatuar honen salto egiteko era berri hau da geuk betidanik ezagutu duguna, kurba hartu eta atzerantz salto egitekoa hain zuzen.

Inoren Ero Ni taldekoek 2009-an aipatutako Fosbury gogoraraztea erabaki zuten, beraien post-hardcore benetan elegante eta klasedunarekin. Andoaindar palindromozale hauek geure atletaren figura zuri beltzean hartu zuten iruditzat beraien azalean, ez dakit bere eragin iraultzaileagatik ala benetan Dick jaunaren silueta bertikalean irudi bitxi eta intrigantea bilakatzen delako. Dena dela, bidehuts-tarren musikak ere konbinazio desberdinekin proba egiteko gogoa erakusten du EP honetako bost abesti hauetan: abeslari benetan pertsonala eta batez ere beraien gitarra benetan landu eta karakteristikoek gidatutako bost pieza ezin interesgarri dira hauek.

Egia esan, gustoa ematen dio bati horrelako perlekin topo egiteak, benetan merezi duen lan bat da hau inongo dudarik gabe.

MYSPACE

DESKARGA

Read Full Post »

13 abesti terapeutiko

 

Give me the shot
Give me the pill
Give me the cure
Now what you’ve done to my world?

 

 

MYSPACE

DESKARGA


Read Full Post »

Dawn to dusk/Twilight to starlight

 

Smashing Pumpkins-ek iada bi album kaleratuak zituen Mellon Collie and The Infinite Sadness iritsi aurretik eta iada ez zeukaten ezer frogatu beharrik 90 hamarkadako rock talde handienetako bat zirela frogatzeko. Halere, “X belaunaldiaren The Wall” (Billy Corgan abeslariak berak esana) izango omen zen diska bikoitz bat sortzeko prozesu ambiziosoari ekin zioten. Emaitza? Lan landua, anitza, ederra, bikaina. 28 abesti sortzerakoan “relleno” asko egotea espero zitekeen kontua litzateke, baina egia bi diskoek osatzen duten bi orduetan zehar asko jota abesti bat edo bi pasatzen ditu batek. Eta hori benetan entzule zorrotza bazara bakarrik.

Laburbilduz, rock-a gustatzen bazaizu eta lan biribil baten zain bazaude badakizu zer egin. Klasea, kaña, melodia eta beste gauza on asko dituen lan bat da hau eta gustu honeko entzule baten erreproduktorean denbora luzez egoteko papeleta guztiak dituena . Talde bat hain inspiratuta gutxitan egoten da eta entzuleok ezin beharko genieke horrelako aukerei gure ondotik pasatzen utzi. Nik abixatu zaituztet.

 

DAWN TO DUSK

TWILIGHT TO STARLIGHT

Read Full Post »

Older Posts »